காதல் பாடம்

1. விணையூக்கி 

இரவு 09:00 மணி

கார்த்திக் அப்போதுதான் அலுவலகத்தில் இருந்து புறப்பட்டிருந்தான். பயணக் களைப்பு தெரியாமல் இருக்க பண்பலை வானொலியிடம் உதவியை நாடினான்.

 சில விளம்பரங்களுக்கு அடுத்து, ஒரு பெண்ணின் கொஞ்சலாக அப்போதைய  நிகழ்ச்சியின் விவரம் தெரிவிக்கப்பட்டது.

"நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது காதல் காதல் With Me" என தன்னுடைய பெயரையும் கூறிக்கொண்டார் அதே கொஞ்சலுடன்.

பல மணித்துளிகள் வரிசையில் காத்திருந்து சிலர் அந்த நிகழ்ச்சியில் பேசினார்கள். அனைவரிடமும் ஒரே கேள்வி வேறு, வேறு சுருதியில் கேட்கப்பட்டது.

"காதல்னா என்ன? "

அதற்க்கு பல வார்த்தைகளில் ஒரு பொருள் தரும்  பதிலை கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள் காதலிடம் வசியப் பட்டு வரிசையில் காத்திருந்தவர்கள்.

"இனம் புரியாத அன்பு"

"அன்பை பரிமாறிக் கொள்ளுதல்"

"அன்பு செலுத்துதல்"

"எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் அன்பு காட்டுவது"

"விவரிக்க முடியாதது"

"அனைவரும் அனுபவிக்க வேண்டிய அற்புதமான அனுபவம்"

"Feelings that makes the world keep moving"

இவை அனைத்தயும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த கார்த்திக்கின் மூளை,  19 வகையான சிரிப்புகளில் புன்சிரிப்பை அவன் இதழ்களுக்கு அனுப்பியது.

வானொலி, தொடர்ந்து காதல் ரசத்தை காதில் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தது.

"உங்களுக்கு என்ன பாட்டு வேணும்?"

"இதயத் தாமரை படத்துல இருந்து "ஒரு காதல் தேவதை" பாட்டுப் போடுங்க"

"கண்டிப்பா,  இதயத்தாமரை படத்துல வைரமுத்துவின் வரிகளுக்கு, சங்கர்-கணேஷ் இசை அமைத்து S.P.B மற்றும் சித்ரா பாடிய ஒரு காதல் தேவதை பாடல் இந்த நேயருக்காகவும் மற்றும்  உங்கள் அனைவருக்காகவும் இதோ காற்றலைகளில்"  

பாடல் ஆரம்பித்து 3 நிமிடம் 53 நொடிகளில்.

சித்ரா கேட்ட கேள்விக்கு

        "கல்லூரி வாழ்க்கையில் காதல் ஏன் வந்தது?"

அதற்க்கு S.P. B எதிர் கேள்வி கேட்க

       "ஆகாயம் எங்கிலும் நீலம் யார் தந்தது?"

இரண்டிற்கும் சித்ராவே விடையும் அளித்தார்.

       "இயல்பானது"

கார்த்திக்கை அறியாமலே இந்த வார்த்தைகள் அவன் ஆழ்மனதில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த நினைவுகளை வருடின...

1997 வருடம் ஜூன் மாதம்,  

ஒரு நாள்...

கல்லூரி தொடங்கி சில நாட்கள் ஆகிட்டபோதிலும் கார்த்திக் அன்று தான் முதல் முறையாக கல்லூரிக்கு செல்கிறான். 

"Ragging" எனும் சில்மிஷ பண்டிகையின் முக்கிய கொண்டாட்டங்கள் ஓய்ந்து இருந்ததன. அவ்வப்போது சில அன்புக் கட்டளைகள் துறையின் மூத்த (வருங்கால) தூண்களிடம் இருந்து வரத்தான் செய்தன.

அன்றைய தினம் கார்த்திக் சற்று  முன்னதாகவே கல்லூரிக்கு சென்று விட, அவனுடைய வகுப்பில் அவன் துறையை சார்ந்த முன்னோடிகள் அமர்ந்திருந்தனர். இடதுபக்கம் சில மாணவிகளும் அமர்ந்திருந்தனர். சீக்கிரம் வந்து வம்பின் வலையில் சிக்கிக் கொண்டதை உணர்ந்தான் கார்த்திக்.

"உன் பேரென்ன?" 

      "கார்த்திக்" 

"பதில் சொல்லும் போது மரியாதையோட 'Sir'' னு சொல்லணும், இருக்கட்டும்   பழைய Cinema Heroines ல புன்னைகை அரசி யாருன்னு தெரியுமா?"

      "K. R. விஜயா Sir"

"ஏன்டா  Cinema Heroine பேருக்கெல்லாம் Initial செல்ற, உன் பேருக்கு Initial சொல்ல மாட்டியா?"

      "R. கார்த்திக் Sir"    

"சரி, ஒரு College Salute அடி"

      "College Salute எனக்கு தெரியாது Sir"

அதற்கு ஒரு சீனியர், கார்த்திக்கு முன்னதாகவே வகுப்பிற்கு வந்திருந்த மற்றொரு இளம்கலை மாணவனை கைகாட்டி, "நீ அவனுக்கு Salute அடிச்சி காட்டு டா" என்றான். அதற்க்கு உடனே அந்த மாணவன் எழுந்து "Abdomen Guard" போல இடது கையை வைத்துக் கொண்டு, வலது கையை உயர்த்தி, மடக்கி வலது நெற்றியை தொடுட்டவுடன், இரண்டு பின்னங்கால்களை உயர்த்தி "Yes Sir" என்று உரக்க கூறிவிட்டு பின்பு இயல்பு நிலைக்கு திரும்பினான்.

       "தம்பி கார்த்தி, College Salute என்னன்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டேள்ள இப்போ அடி"

சம்மதமோ, எதிர்ப்போ தெரிவிக்காமல் அப்படியே நின்றான் கார்த்திக்.

     "என்னடா, சொல்றது கேக்கலையா? அடின்னா..."

"Sir நான் வேணா வேற எதாவது பண்ணட்டுமா?"

       நீ வேற ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம், இதப் பண்ணு"

கார்த்திக் கைக்கடிகாரத்தை நோக்கினான் மணியடிக்க இன்னும் 15 நிமிடங்கள் இருந்தது. அதுவரை எப்படியாவது சமாளிக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டான்.

பொறுமை இழந்த சீனியர் மாணவன் எழுந்து கார்த்திக்கை நோக்கி வந்தான். அப்போது சரியாக வாசலில் ராம் வந்து நின்றான். "ராம்" அந்த சீனியர்களில் ஒருவன். 

"இங்க என்னடா பண்றீங்க வாங்க போகலாம்" என்று தன்னுடைய சீனியர் பட்டாளத்தை அழைத்தான்.

"இருடா ராம், இவன் ரொம்ப நேரமா Salute அடிக்காம நிக்கிறான், அவன கொஞ்சம் கவனிப்போம்." என்றான் மற்றொரு சீனியர் மாணவன்.

"என்ன தம்பி, எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படியே நிப்ப, சட்டு புட்டுன்னு Salute அடிச்சிட்டு போயேன்" என்றான் ராம்.

 கார்த்திக் பதில் ஏதும் கூறவில்லை.

"ராம், அவன் Salute அடிக்க மாட்டானாம், வேற எதாவது செய்றானாம்."

"அப்படியா, சரி பரவாயில்ல, இவன் பேரென்ன?" என்று ராம் தன் கூட்டத்திடம் கேட்க.

"கார்த்திக்" என்றான் பங்காளி.

"சரி கார்த்திக், நான் உனக்கு ரெண்டு Options தர்றேன், ஒன்னு Salute அடி, அல்லது நான் கொடுக்குற problem ல solve பண்ணு. என்ன பண்ற?" என ராம் கேட்க.

"Problem என்னனு சொல்லுங்க Sir" 

"உன்னால solve பண்ண முடியலன்னா, Salute தான்" என்று தன்னுடைய புதிரை கார்த்திக்கை நோக்கி எய்தான் ராம். 

                                    

வகுப்பில் இருந்த கரும்பலகையில் இவ்வாறு எழுதினான். 

 

"இதுல  X, Y values என்ன வரும் சொல்லு கார்த்திக்? உனக்கு 3 minutes time தர்றேன்."

.......

"ஒரு Clue வேணா தர்றேன். first answer 3,1 அடுத்த answer என்னன்னு சொல்லு" என்று கேட்டு விட்டு மெல்ல சிரித்தான்.

இரண்டு நிமிடங்கள் முடிந்து, நொடி முள் மூன்றாவது முத்தம் கொடுக்க "12" நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 30 வினாடிகள் மீதம் இருக்கும் சமயத்தில் சீனியர் கூட்டம் Count Down செய்ய ஆரம்பித்தது.

"30, 29, 28, 27..."

கார்த்திக் மெல்ல கரும் பலகை நோக்கி நகர்ந்தான்.   தனக்கு தெரிந்ததை கிறுக்கினான். கரும் பலகையில் கார்த்திக் கொட்டிய வெண்ணிற கோடுகள் ராமின் கண்களை அகலமாக்கின.

      

கார்த்திக் கடைசி மூன்று புள்ளிகள் வைக்கவும், காலக்கெடு மூன்று நிமிடம் முடியவும் சரியாக இருந்தது. கார்த்திக் எழுதியது யாருக்கு புரிந்ததோ இல்லையோ ராம் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டான். காலை வகுப்பு தொடங்க இன்னும் சில நிமிடங்கள் மீதம் இருப்பதை தன்னுடைய கைக்கடிகாரத்திடம்  உறுதி செய்து கொண்டு ராம் அடுத்த கேள்வியையும் தொடுத்தான்.

"இன்னும் ஒரு Test இருக்கு தம்பி, இதுக்கும் correct டா Answer சொல்லிடு அதுக்கப்புறம் உனக்கு எந்த problem வராம நான் பாத்துக்குறேன்" என்றான் ராம்.

"சொல்லுங்க Sir"  என்று புத்தியை கூராக்கி எதிர் நின்றான் கார்த்திக். 

கரும் பலகை அடுத்த போருக்கு தயாரானது. குதர்க்கமாக குண்டலகேசியில் இருந்து கேள்வி கேட்கலாமா என்று யோசித்து விட்டு பின்பு அதை கைவிட்டான் ராம். ஏனெனில் குண்டலகேசி, குண்டு மணி அளவுகூட அவனுக்கு தெரியாது. "all is fair in war" என்று அரைகுறையாக எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வரவே, மேல் படிப்பிற்கு தன்னை தயார் செய்து கொள்ள உதவிக்கொண்டிருக்கும் புத்தகத்தில் இருந்து அடுத்த கேள்வியை உருவினான் ராம்.  

"  L L L, 

   L C C, 

   C,

அடுத்து என்ன வரும் ?" என்று தன் கேள்வியை முடித்தான் ராம். 

இவை அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சீனியர் சேகர், "ரொம்ப படித்து ராமுக்கு மூளை குழம்பி போச்சி போல A, B, C ய தப்பு தப்பா எழுதிட்டு கேள்விங்கிறானே" என்று அலுத்துக் கொண்டான்.    

கார்த்திக்கின் தேடுபொறி சில நொடிகளில் பல ஆங்கில எழுத்துக்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்தது. சுண்ணாம்புக்கட்டி கார்த்தியின் கைவசம் மாறியது.தொடரை பூர்த்தி செய்தான்.

L C 

இதை பார்த்த ராம், பதில் ஏதும் கூறாமல் வகுப்பறையில் இருந்த பிற சீனியர் மாணவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.

"என்னடா  ராம், நீ எதோ கேட்ட, அதுக்கு அவன் எதோ எழுதுனான். நாமளும் வந்துட்டோம். ஒண்ணுமே புரியலையே" என்றான் சீனியர் சேகர்.

"கார்த்திக் எழுதினது Correct தான் சேகர். First Question அது 'Continued fraction', அதுல இருந்து ஒவ்வொரு sequence சா எடுத்து Solve பண்ணா, வேற வேற answer கிடைக்கும். அதுல பிரஸ்ட் sequence ல இருந்த answer தான் 3 னும் 1 னும்".

Second question, English alphabets ச represent பண்ணுது.   L னா Line; C னா Curve. L L L மூணு lines சேர்ந்து "A" ய  form பண்ணும்.  B க்கு ஒரு line and ரெண்டு Curves. C க்கு ஒரே Curve. next D, அதுக்கு ஒரு Line ஒரு Curve. அததான் கார்த்திக் எழுதினான்.           

"ராம், நீ சொல்றத பார்த்தா கார்த்திக் என்ன அவ்வளவு பெரிய தில்லாலங்கடியா?"

"அப்படிதான் தெரியுது, இனிமே அவன ragging பண்ணாதீங்க" என்று மற்ற சீனியர்களுக்கு கட்டளையிட்டான்.   

காலை வகுப்புகள் தொடங்கவிருப்பதை மிசார மணி ஒலி அறிவித்தது. பேராசிரியர் முதலாம் ஆண்டு வகுப்பில் நுழைந்தார். முதல் வரிசையில் கார்த்திக். 

மாணவர்கள் ஒவ்வொருவராக தங்களுடைய வரிசை எண்னை குறிப்பிட, வராத மாணவர்களின் எண்களை மட்டும் குறித்துக் கொண்டார் பேராசிரியர். கார்த்திக் தன்னுடைய எண்ணான 127 ஐ முழங்கிவிட்டு அமர்ந்தான்.

கரும் பலகையில் காத்திருந்த "தொடர் பின்னம்", இந்த வகுப்பிற்கு தொடர்பில்லாததால், பேராசிரியரால் சுத்தம் செய்யப்பட்டு "Properties of Matter" பாடம் ஆரம்பிக்கப் பட்டது.

பெரும்பாலான மாணவர்கள் தமிழ் வழிக்கல்வி கற்றவர்கள் என்பதால் பேராசிரியர், "மேஜர்" ஆகவும் மாறவேண்டி இருந்தது. "Rotation, Rotation" னா "சுழற்சி,சுழற்சி"னு அர்த்தம் என அறிவியல் தமிழை போதித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த கல்லூரியில் இருபாலரும் கலந்துரையாட தடை. உரையாடலின் நோக்கம் கடலையாக இருந்தாலும் தடை, கல்வியாக இருந்தாலும் தடை. அதுவரை ஆண்கள் பள்ளியிலேயே படித்து விட்டு முதல் முறையாக இருபாலரும் படிக்கும் கல்லூரியில் சேர்ந்திருப்பது கார்த்திக்கு சற்று புதிதாக இருந்தது.  அவன் வகுப்பில் 21 மாணவிகள், 7 மாணவர்கள்.  ஒரு சில மாணவிகள் தவிர பிறரை பார்த்தது கூட கிடையாது.

  

2. காதலின் முதல் விதி 

விழிஈர்ப்பு விசையொன்று செயல்படாத வரை எந்த ஒரு மனதும் சலமில்லாமல் சயனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கும்.

கல்லூரியில் சேர்ந்து, முதல் சில நாட்கள் சாதரணமாகத்தான் சென்றன. அன்று வெள்ளிக்கிழமை காலை முதல் வகுப்பு ஆரம்பமானது. வழக்கம் போல "மேஜர்" பேராசிரியர் பாடம் நடத்த ஆரம்பித்தார். அன்றைய பாடம் மின்னோட்டம் (electric current).

"எலக்ட்ரான்களின் ஓட்டம் மின்னோட்டம்". என்று எளிய தமிழில் விளக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

"excuse me sir, may I come in?"

அனுமதி கேட்டு குரல் வந்த திசை நோக்கி கார்த்திக்கின் விழிகள் பயணித்தன. 

"வண்ணப் புடவையில் வாசலில் தேவதை". 

கார்த்திக்கின் மூளை "Norepinephrine" வெளியிட பணித்தது.அது அதிகப்படியான "adrenaline" னை சுரக்க ஆரம்பித்தது. இதயத்துடிப்பு இருமடங்கானது, உள்ளங்கை வியர்க்க தொடங்கியது. "மேஜர்" எதாவது கேள்வி கேட்டு சிறுது நேரம் "தேவதையை" அங்கேயே நிற்க வைக்க மாட்டாரா என்று ஏங்கியது அவன் உள்ளம். அது நடக்கவில்லை, ஆனால் அவள் உள் நோக்கி   நடக்க ஆரம்பித்தாள். நடந்தால், அவளின் கால் நோகுமென அவளை விழிகளில் ஏற்றிக் கொண்டான் கார்த்திக்.

"மேஜர்" தன் சேவையை விட்ட இடத்தில் தொடர்ந்தார். "உலோக கடத்திகளில் எலெக்ட்ரான்கள் இயங்கும் மின்னூட்டங்களாகச் செயல்படுகின்றன".   

கார்த்திக்கின் மனது மின்சாரத்திற்கு புதிய வரையறை கொடுத்தது.

கம்பிகளின் வழியே பாயும் மின்சாரத்தை - இன்றுதான் 

கண்டேன் அவள் கண்களின் வழியாக.

அதற்கடுத்து, யார் பேசியதும் கார்த்திக்கின் காதுகளில் விழவில்லை. அவனுக்கு அடுத்து உடனடியாக தேவைப்பட்டது, அவளின் பெயர். மெல்ல மிதந்து சென்று மூன்றாவது வரிசையில், இரண்டாவது இடத்தில் அமர்ந்தாள். அருகில் அமர்ந்திருந்த யாரோ "பிரியா ஏன் லேட்டு?" என 20 Hz ல் கேட்ட கேள்வி கூட கார்த்திக்கின் காதுகளில் தெளிவாக கேட்டது.

பிரியா

பிரியா

என்னை விட்டு 

என்றும் பிரியா(ள்)...   

அன்றைய தினம் வீட்டிக்கு வந்ததும் முதலில் அம்மாவிடம் சென்றான் கார்த்திக்.

"அம்மா, நான் எப்படிம்மா இருக்கேன்"

  "நீ என்னடா கண்ணு, வீட்ல ஆக்குரதுல மூகல்வாசி சாப்பாட்ட சாப்ட்டுட்டு நல்லா size சா தான் இருக்க"

"அத கேட்கல மா, பாக்குறதுக்கு நான் எப்படி இருக்கேன், நல்லா இருக்கனா, இல்லையா"

    "உனக்கென்ன ராஜா மாதிரித்தான் இருக்க"

"உன்கிட்ட கேட்டா நீ இப்படித்தான் சொல்லுவ"

     "அப்பறம் எதுக்கு என்கிட்ட கேட்ட" என்று அலுத்துக் கொண்டு அம்மா சமயலறைக்குள் சென்று விட்டார். கார்த்திக் கண்ணாடியின் முன்பு நின்று கொண்டு  சில கேள்விகள் அவனிடம் கேட்டுக் கொண்டான். 

"உனக்கு இது தேவைதானா?" 

"மத்ததெல்லாம் கூட O.K, இந்த கலர்க்கு என்ன பண்ணலாம்?"

"நீயோ கலர் கம்மி, அவளோ கொஞ்சம் உத்து பாத்தாலே சிவந்து போற நிறம். இதெல்லாம் சரியா வருமா?"

சுயமரியாதையை மொத்த குத்தகைக்கு எடுத்திருக்கும் அவனால் பல கேள்விகளுக்கு விடை தேட முடியவில்லை. இப்போது அவனுக்கு வந்திருக்கும் வியாதியின் பெயர் என்னவென்று அவனால் விவரிக்க இயலவில்லை. நிச்சயம் காதலாக இருக்க முடியாது. கண்டதும் காதலா? அபத்தம். இறுதியாக இது "இனக்கவர்ச்சி" அன்றி வேறல்ல என்று முடிவுக்கு வந்தான். 

சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்கள், பொது நூலகத்தில் இருந்து எடுத்து வந்த புத்தகத்தில் தன்னை புதைத்துக் கொண்டான். திங்கள் அன்று இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி விட்டதாக தன்னை தேற்றிக்கொண்டு கல்லூரிக்கு சென்றான்.  சில, பல நாட்கள் இதே உபாதையால் அவதிப் பட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் தன்னை தேற்றிக்கொண்டு இயல்பு நிலைக்கு திரும்பினான்.

முதல் பருவம் முடிந்து, இரண்டாம் பருவம் தொடங்கியது. தேர்வு முடிவுகளும் வெளியாகின. தன்னுடைய மதிப்பெண் என்னவென்று பார்க்கும் முன்பாக பிரியாவின் மதிப்பெண்களை அவன் கண்கள் தேடின. கார்த்திக்கை விட 5 விழுக்காடு அதிகம். கார்த்திக் 65 விழுக்காடு பெற்றிருந்தான். துறைத்தலைவர் கார்த்திக்கை தனியாக அழைத்து விசாரித்தார். 

"Classல நல்லா தானப்பா answer பண்ற, பின்ன Mark மட்டும் ஏன் கம்மியா வாங்கியிருக்க?"

பதில் ஏதும் சொல்ல முடியாமல் திரும்பி விட்டான் கார்த்திக். 28 மாணவர்கள் படிக்கும் வகுப்பில் 12 வது இடத்தில் கார்த்திக். முதல் மூன்று மதிப்பெண்கள்  வாங்கியது வழக்கம் போல பெண்களே.

இந்த சமயத்தில் வந்தது சுற்றுலா...

இந்த சுற்றுலா, பிரியாவை பற்றி தெரிந்து கொள்ள ஒரு நல்ல வாய்ப்பு என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த கார்த்திக்கின் கனவில் "தடா" வை இறக்கினார் அவன் அப்பா. வேறு வழியில்லாமல் மனதை தேற்றிக்கொண்டான் கார்த்திக்.

சுற்றுலா முடிந்து வந்தவுடன், இருபாலரும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ள கூடாது என்ற கல்லூரியின் விதி, வீதியில் எறியப்பட்டது. oxygen tank இல்லாமல் சுவாசிக்க முடியாது என்ற அளவுக்கு கடலை வறுப்பதினால் உண்டான புகை முழுவகுப்பையும் ஆக்கிரமித்தது. கார்த்திக்கின் நிலையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. விஸ்வாமித்திரர் வேடம் ஏன் பூண்டோம் என்று தன்னை தானே நொந்து கொண்டான். இதில் ஒரே ஒரு ஆறுதல் என்னவென்றால் "பிரியா டார்லிங்" இன்னும் யாருடனும் பேசுவதில்லை.

முதல் வருடம் முடிந்து, இரண்டாம் வருடம் தொடங்கியது. மதிப்பெண் பட்டியலில் கொஞ்சம் முன்னேறி இருந்தான் கார்த்திக். மீண்டும் முதல் மூன்று இடங்கள் பெண்களுக்குத்தான். பல சமயங்களில் கார்த்திக்கின் மனது அலை பாய்ந்தாலும் எதையும் வெளியே சொல்லும் தைரியம் மட்டும் வரவில்லை. 

இந்த சமயத்தில் வந்தது "inter college competition". மாவட்ட தலைநகரில் இருந்த ஒரு கல்லூரியில் நடைபெற்றது போட்டி. 

• விநாடி - வினா 

• பேச்சுப் போட்டி

• கட்டுரை 

• கதை 

என நான்கு போட்டிகளில் முதல் பரிசை அள்ளினான் கார்த்திக். பரிசுகளை வென்று கொண்டு மறுநாள் கல்லூரிக்கு வந்தவனுக்கு மீண்டும் ஒரு பரிசு. "பிரியாவிடம் இருந்து வாழ்த்துகள்" அப்புறம் ஒரு "சிரிப்பு". 

அதன் பிறகு எப்போதாவது இருவரும் சிர்ப்பதுண்டு மற்றபடி பேசிக்கொள்வது கிடையாது. ஒரு வருடம் கழித்து, சென்றமுறை கார்த்திக் தவறவிட்ட வாய்ப்பு மீண்டும் அவனுக்கு கிடைத்தது.

"சுற்றுலா"

இந்த முறை அவனுக்கு அப்பாவிடம் இருந்து அனுமதி கிடைத்தது. இந்த முறை சரித்திரம் சற்று மாற்றி எழுதப்பட்டது. இவன் வகுப்பில் இருந்து "21" மாணவிகளும், மாணவர்களில் இவன் ஒருவன் மட்டும் சுற்றுலாவிற்கு சென்றனர். "டார்லிங்" உடன் பேசுவதற்கு நல்ல வாய்ப்பு என்று எண்ணிக் கொண்டே சுற்றிப் பார்க்க சென்றான் ஊட்டிக்கு.

மறுநாள் மேட்டிப்பாளையத்தில் காலை உணவுக்காக அனைவரும் புறப்பட்டனர். இரு பேராசியர்கள் அனைத்து மாணவர்களையும் கவனிக்க முடியாது என்பதால், பல  குழுக்களாக மாணவர்களை பிரித்தனர். பிரியாவுடன் சேர்த்து இன்னும் 6 மாணவிகளுக்கு பாதுகாப்பாக கார்த்திக் நியமிக்கப்பட்டு வெளியே அனுப்பப்பட்டான்.

அந்த 7 பேர்களுக்கு இடையே  பேச்சு வார்த்தை மெல்ல துவங்கியது. பேச ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களில்.

"கார்த்திக் நீ இவ்வளவு நல்லா பழகுவியா, எங்களுக்கு ரொம்ப ஆச்சர்யமா இருக்கு. நீ பேசவே மாட்டனு நினைச்சோம்." என்று ஒரு மாணவி கூறவும். கொஞ்சம் அடக்கி வசிக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டான் கார்த்திக்.

"இந்த டூர்க்கு மத்த பசங்க ஏன் வரலன்னு தெரியுமா கார்த்திக்"

"இல்ல, தெரியாது"

"போன வருஷம் டூர்க்கு போயிட்டு வந்த பிறகு, நாங்கெல்லாம் கொஞ்சம் Free யா பசங்க கூட பேச ஆரம்பிச்சமா"

"சரி, அதனால"

"ஒவ்வொரு பையனும், ஒவ்வொரு பொண்ண Love பண்றேன்னு சொல்லிட்டாங்க" என்று கார்த்திக்கின் எண்ணத்தில் தீவைத்தாள் அந்த மாணவி. அதோடு நிற்காமல் "நட்பின் காவலன்" என்ற பட்டம் வேறு கார்த்திக்கு வழங்கிவிட்டார்கள்."உலக உத்தமனாக" தன்னை காட்ட நினைத்து , சொந்த செலவில் சூனியம் வைத்துக் கொண்டான் கார்த்திக்.

இப்படியே இரண்டாம் ஆண்டும் முடிந்தது. படிப்பில் மட்டும் நல்ல முன்னேற்றம் இருந்தது கார்த்திக்கிடம்.

மூன்றாம் ஆண்டு, முழுக்கவனமும் படிப்பு மட்டும்தான் என்று ஆனது. இப்போது வகுப்பில் இரண்டாம் இடத்தில் கார்த்திக். முதல் மதிப்பெண் மீண்டும் பெண் குலத்திற்கே.

கல்லூரியில் இருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த பிரியாவின் ஊரில் நண்பனின் அண்ணன் திருமணம் நடக்கவிருப்பதாக பிரியாவிடம்  தெரிவித்தான் கார்த்திக். தன்னுடைய வீட்டிற்கு நிச்சயம் வரவேண்டும் என்று பிரியா அழைத்தாள். அதுவரை திருமணதிற்கு செல்லும் எண்ணம் இல்லாமல் இருந்த கார்த்திக், இப்போது நிச்சயம் போகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்து விட்டான்.

பிரியாவின் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை தன்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாததால். காதலில் "கரை" கண்ட தன் நண்பனையும் உடன் அழைத்துச் சென்றான் கார்த்திக். திருமணத்தை முடித்துவிட்டு சாப்பாடுகூட வேண்டாம் என்று பிரியாவின் வீட்டிற்கு சென்றனர் இருவரும். "சாதாரண உடையிலும் அசாதாரணமாக ஜொலித்தாள்  பிரியா"                  

உபசரிப்பு பலமாகத்தான் இருந்தது. அதற்க்கு தமிழர் பண்பாடு மட்டும்தான் காரணமா என்று இருவருக்கும் புரியவில்லை. இருவரும் இரண்டு மணிநேரம் பிரியாவின் வீட்டில் இருந்தனர். கடைசியாக வெளியே வந்த பிறகு நண்பனிடம் கேட்டான் கார்த்திக். 

"என்னடா சொல்ற, எதாவது feelings இருக்கா?"

    "ஒன்னும் இருக்குற மாதிரி தெரியலடா கார்த்திக்"

"நீ சரியா கவனிக்கலடா, வள்ளுவரே சொல்லி இருக்காரு...  

                       

யான்நோக்கும் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தான்நோக்கி மெல்ல நகும்."

"இப்படி எதாவது சொல்லி உன்ன நீயே ஏமாத்திக் கிட்டாதான் உண்டு" என்று நண்பன் தன் அறிவுரையை முடித்துக் கொண்டான்.

வருடமும் முடிந்தது, அன்று வரை மனதில் தோன்றியதை சொல்ல தைரியம் வரவில்லை கார்த்திக்கு. "autograph" வாங்க பல diary கள் இடம்பெயர்ந்தன. பிரியாவின் diary யில் பல, சில மாணவர்களிடம் இருந்து indirect proposal கள் இருந்தன.  பத்தோடு ஒன்றாக தன்னையும் இணைத்துக் கொள்ள அவன் விரும்பவில்லை. 

"இரண்டு உடல்களில் வசிக்கும் ஒரு உயிர்தான் நட்ப்பு" என்று மட்டும் எழுதிவிட்டு முடித்துக் கொண்டான்.

வீட்டுக்கு வந்துதன் diary யை புரட்டினான் கார்த்திக். பல direct proposal கள் இருந்தன. அவை அனைத்தயும் கடந்து November மாதத்திற்கு ஓடினான். அங்கு பிரியாவின் பிறந்தநாளை தேடினான்.அவளின் தொலைபேசி எண்ணைத் தவிர அங்கு வேறு ஒன்றும் இல்லை. மீண்டும் ஒரு புதிர்...

மூன்றாம் ஆண்டு தேர்வுகள் முடிந்தன, கடைசி தேர்வு. அவளை பார்க்கப்போகும் கடைசி நாள். அதுவும் முடிந்தது, அவன் இதயம் இரும்புப் பெட்டிக்குள் அடைக்கப்பட்டது.

கல்லூரி முடிந்து சில நாட்கள் பிரியாவுடன் தொலைபேசியில் உரையாடினான். பின்னர் அதற்கும் முற்றுப்புள்ளி. மேல்படிப்புக்கு இருவரும் வேறு, வேறு ஊர்களுக்கு  அனுப்பப்பட்டனர்.      

3. காதலின் இரண்டாம் விதி 

      அவளின்  விருப்பம் அதுவானால், கடலினை கடப்பதும் கணநேர வேலைதான்.  

மேல்படிப்பு இரண்டு ஆண்டுகள் முடியும் வரை இருவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

மூன்றாம் பருவத்தின் தொடக்கத்திலேயே, "campus interview" மூலமாகவே தன்னுடைய வேலையை உறுதி செய்துகொண்டான் கார்த்திக். வேலை உறுதியான சில நாட்களில் அமெரிக்காவில் விழுந்த குண்டு இவன் வாழ்க்கையிலும் விழுந்தது. உறுதியான வேலை உருக்குலைந்து போனது.

"நடப்பதெல்லாம் நன்மைக்கே" என்று நம்பும் கார்த்திக்கின் மனதால், இந்த வேலை இழப்பும்  நன்மைக்கு என ஏற்க முடியவில்லை.

நான்காம் பருவத்தின் தொடக்கத்தில் project செய்வதற்காக மாநிலத்தின் தலைநகருக்கு சென்றான். நல்லபடியாக project முடித்துவிட்டு வந்தவனுக்கு கல்லூரியின் முதல் மதிப்பெண் பெற்றதற்க்கான பதக்கம் காத்திருந்தது.

எங்கும் வேலையில்லை, என்ன செய்ய என்று திகைத்தவன். கல்லூரி விரிவுரையாளர் வேலையாவது கிடைக்குமாவென அனைத்து கல்லூரிகளுக்கும் விண்ணப்பித்தான். 

அவன் ஊருக்கு அருகில் இருந்த கல்லூரியில் இருந்து நேர்முக தேர்வுக்கு அழைப்பு வந்தது. வேலைக்கான முதல் நேர்முகத்தேர்வு, ஆவலுடன் சென்றான் கார்த்திக்.

தற்செயலோ, விதியின் செயலோ மீண்டும் சந்தித்தான் பிரியாவை.

12 ம் வகுப்பில் அங்கில ஆசிரியர் கூறிய சரித்திரக் (அவரின் சொந்த கற்பனைக்) கதை நினைவுக்கு வந்தது.

"சீசரின் (ஆசை)நாயகி கிளியோபட்ரா. சீசர் தன்னுடைய அரண்மனைக்கு அந்தோணியை விருந்துக்கு அழைக்க, அந்தோணியும், கிளியோபட்ராவும் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்க, மன்மதன் எய்த அம்பு இருவரையும் தைக்க, இந்த நேரம் அந்தோணியை அரண்மனையில் கிளியோபட்ராவின் உபசரிப்பில் விட்டு விட்டு சீசர் வெளியே பயணிக்க. காதல் கிளிகள் இரண்டும் அரண்மனையை விட்டு தப்பிக்க, திரும்பி வந்த சீசர் துரோகம் இளைத்தவரை தண்டிக்க துடிக்க, விரைந்தார் அந்தோணியின் இருப்பிடம் நோக்கி.

அரண்மனையின் வாசலில் அந்தோணியை  பதம் பார்த்த சீசரின் வாள், தாகம் அடங்காமல் கிளியோபட்ராவை நோக்கிப் பயணித்தது. ஆத்திரம் மறைத்ததால் கிளியின் அழகு சீசரின் கண்களுக்கு தெரியவில்லை.திரைச்சீலைக்கு பின்புறம் நின்றுகொண்டிருந்தாள் கிளியோபட்ரா. திரையை வெட்டியது சீசரின் வாள். நீங்கியது அந்தத்திரை மட்டுமல்ல சீசரின் கோபத்திரையும்தான். கிளியோபட்ராவின் கூரான விழிகளிடம் சீசரின் வாள் தோல்வி அடைந்தது. அவளின் அழகில் மீண்டும் தஞ்சம் அடைந்தார் சீசர்". 

இரும்புப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வைக்கப்பட்ட காதல் இதயம் பிரியாவை மீண்டும் பார்த்ததும் துள்ளி எழுந்தது. அவள் இன்னும் தன்னவள் தானா என்பதை உறுதி செய்ய கழுத்தையும், கால் விரல்களையும் நோக்கினான். பிரியாவின் இதயமும், கழுத்தும், கால்விரல்களும் இவனுக்கான இன்னும் காத்திருப்பதாக தோன்றியது. நலம் மட்டும் விசாரித்துவிட்டு திரும்பிவிட்டான்.  

நேர்முகத்தேர்வின் முடிவுகளுக்காக காத்திருந்தான். அந்தக் கல்லூரியில்  இருந்து எந்த தகவலும் வரவில்லை, ஆனால் கார்த்திக் படித்த கல்லூரியில் இருந்து பணி நியமனக் கடிதம் வந்திருந்தது. "புருஷ லட்சணத்தின்" முதல் படியை எட்டினான் கார்த்திக். இதை தெரிவிக்க பிரியாவை தொலைபேசியில் அழைத்தான். அந்த எண்ணில் யாரும் இல்லை.

சில நாட்கள் கழித்து தோழியின், தோழியின், தோழி வழியாக பிரியா பள்ளியில் பணிபுரிவதை தெரிந்து கொண்டான் கார்த்திக். தீவிர முயற்சிக்குப் பின்பு மீண்டும் அவளின் தொலைபேசி எண் கிடைத்தது.

மிகுந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு...

"Hello, பிரியா இருக்கங்களா?"

"Hey, கார்த்திக் நான்தான் பேசுறேன்"

சிறுது நேர உரையாடலுக்குப் பின், கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக பணிபுரிவதை தெரிவித்தான்.

"Congratulations கார்த்திக்".....   "எப்போ IT job க்கு try பண்ணப் போற, இங்கேயே இருந்திடாத" என்று அழுத்தம் கொடுத்தாள் பிரியா...

கொஞ்சம் ஏமாற்றமாக இருந்த போதிலும், அவளின் அக்கறை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. 8 மாதங்கள் விவுரையளராக பணியாற்றிவிட்டு கொஞ்சம் பணம் சேர்த்துக்கொண்டு மென்பொருள் வேலை தேடி மாநிலத் தலைநகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான் கார்த்திக்.

இரண்டு மாத தீவிர தேடுதலுக்குப் பின்பு ஒரு சிறிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில், சுமாரான வருமானத்தில் பணியில் சேர்ந்தான். மென்பொருள் துறையில் வேலை கிடைப்பதுதான் கடினம், விடாமுயற்சி, கடின உழைப்பு  இருந்தால் அடுத்த நிலைக்கு முன்னேறுவது மிகவும் எளிது என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும், அதனால் கிடைத்த வேளையில் உடனே சேர்ந்து விட்டான். வேலை கிடைத்த செய்தியை அம்மா, அப்பாவிடம் தெரிவித்துவிட்டு அடுத்து கார்த்திக் தொடர்பு கொண்டது பிரியாவை.

"Congratulations கார்த்திக், சீக்கிரம் நல்ல salary கிடைக்கிற வேலையா பாரு..."

புதிதாக வந்திருக்கும் மென்பொருள் மொழிகளை விடாமல் பயின்றான். அடுத்த 8 மாதத்தில் அடுத்த வேலைக்கு மாறினான். அந்த புதிய வேளையின் ஊதியம் தற்போது  வாங்குவதை விட நான்கு மடங்கு அதிகம்.               

    

"Congratulations கார்த்திக், ரொம்ப நல்லது. இந்த company ல Onsite offer எல்லாம் இருக்கா?"

இவ்வளவு தூரம் ஓடிவந்த கார்த்திக்கால் நிற்க முடியவில்லை. அவளின்  விருப்பத்திற்கு கண்டங்களைத் தாண்டவும் தயாரானான். வேறு சில, பல நிறுவனங்களில் வேலை கிடைத்தபோதும் உடனே வெளிநாட்டுக்கு அனுப்ப யாரும் முன்வரவில்லை. அதனால் தற்போது வேலை செய்யும் அதே நிறுவன மேலாளரிடம் Onsite குறித்து பேசினான். உண்மையான காரணத்தையே கூறினான். 

இரண்டு மாதத்திற்குப் பிறகு அதற்க்கான ஏற்ப்பாடு செய்வதாக கூறினார் மேலாளர்.

     

4. காதலின் மூன்றாம் விதி 

மேலாளர் கூறியபடி இரண்டு மாதங்களில் கார்த்திக்கின் VISA உறுதி செய்யப்பட்டது அமெரிக்காவிற்கு. Stamping க்காக Passport டை american embassy யில் கொடுத்து விட்டு VISA உறுதியான செய்தியை வீட்டுக்கு தெரிவித்தான். சிறுது நேரத்தில் பிரியாவிடம் இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. முதல் முறையாக பிரியாவின் அழைப்பு. இன்ப அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

"Hello பிரியா"

      "Hi கார்த்திக், எப்படி இருக்க"

"நான் நல்லா இருக்கேன் பிரியா, நானே உனக்கு call பண்ணலாம்னு இருந்தேன். அதுக்குள்ள நீயே call பண்ணிட்ட"

    "Oh அப்படியா, நானும் உன்கிட்ட முக்கியமான விஷயம் பேசத்தான் call பண்ணேன்."

"சொல்லு பிரியா, உனக்கு Marriage fix பண்ணிட்டாங்களா? தயவு செஞ்சி ஆமான்னு மட்டும் சொல்லாத."

       "என்ன கார்த்திக் சொல்ற..."

"நான் ஒரு நல்ல நிலைமைக்கு வந்துட்டுதான் உன்கிட்ட இதப்பத்தி பேசணும்னு wait பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன். அதுமட்டுமில்லாம இப்போ எனக்கு வந்த இந்த தைரியம் இத்தன நாளா எனக்கு வரல. இப்போகூட நீ எனக்கு இல்லாம போயிடுவியோங்கிற பயம்தான் தைரியத்த கொடுத்திருக்கு. 

......

என்ன நீ கல்யா.."

      "Love பண்றியா கார்த்திக்..."

"6 வருசமா... "

கார்த்திக்கின் அலைபேசி ஒலித்தது. நிகழ் காலத்திற்கு திரும்பினான் கார்த்திக். 

"எங்க இருக்கீங்க, வீட்டுக்கு வர எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?"

"Car, Service station ல இருக்கு, bus ல தான் வந்துக்கிட்டு இருக்கேன். இன்னும் 30 minutes ல வந்துருவேன். நீ சாப்பிடு, எனக்காக wait பண்ணாத. குழந்தைங்க என்ன பண்றாங்க"

"ரெண்டு பேரும் விளையாடிக்கிட்டு இருக்காங்க, நான் wait பண்றேன் நீங்க வாங்க சேர்ந்து சாப்பிடலாம்".

அலைபேசியை சட்டைப் பையில் செருகிவிட்டு நினைவுகளை தொடர்ந்தான் கார்த்திக்.

           

      "Love பண்றியா கார்த்திக்..."

"6 வருசமா... "

       ......

       ......

      "சரி எங்க அப்பகிட்ட வந்து பேசுங்க..."

மூன்றாம் விதி 

காதலே வாழ்க்கை என்று முடிவான பின்பு, இல்லை என்ற பதில் எற்றுக் கொள்வதற்க்கில்லை 

30 நிமிடத்தில் வீட்டுக்கு சென்ற கார்த்திக்காக. காதல் மனைவி பிரியவும், மகன் அர்ஜுனும், மகள் ஆராதனாவும் காத்துக்கொண்டிருந்தனர்...   

கள்வரின் கள்வன்

காலை 07:00 மணி 

மாமாவின் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தான் ராஜு.

"என்ன ராஜு, காலைலயே வந்துட்ட, எதாவது அவசரமா?"  என்று மாமா விசாரிக்க. அவர் என்ன நினைத்து கேட்கிறார் என்பதை புரிந்து கொண்டு.

"அவசரம் எதுவும் இல்ல மாமா, அப்பா நல்லாத்தான் இருக்கார். ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும் அதான் வந்தேன்" என்றான் ராஜு.

"சொல்லு ராஜு" என்று கேட்ட மாமாவுக்கு, தன்னுடைய அலைபேசியில் எதோ ஒரு படக் காட்சியை ஓடச் செய்து கொடுத்தான். படக் காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாமா திடீரென பதட்டமானர்.

"ராஜு, இது?"

"சந்தேகம் இல்லாம அவன் தான் மாமா" என்று உறுதி படுத்தினான் ராஜு.

"இது எப்படி உனக்கு கிடைச்சது? இத வச்சிக் கிட்டு என்ன பண்ணப் போற?" என்றார் மாமா.

"நேத்து, நான் தான் இத எடுத்தேன். இத வச்சிதான் அவங்களுக்கு தண்ணி காட்டப் போறேன்" என்றான் ராஜு.

"வேண்டாம் ராஜு, இது பெரிய பிரச்சனை யாயிடும்" என்று அறிவுரை வழங்கிய மாமாவுக்கு

"விட்டத பிடிக்க இதவிட்டா வேற வழியில்ல மாமா" என்று எதற்கும் துணிந்தான் ராஜு

சில நாட்களுக்கு முன்பு...    

வியாழன் காலை 07:30 மணி.

ராஜு Power House மைதானத்தை இரண்டு வட்ட மடித்து மூன்றாவது சுற்றை ஆரம்பிக்கும் போது, அலைபேசியில் பாடிக் கொண்டிருந்த புதிய பாடலை பின்னுக்கு தள்ளி விட்டு விட்டு, அவசரமாக தொலைபேசி அழைப்பு முன்னுக்கு ஓடி வந்தது. மறுமுனையில் ராஜுவின் அம்மா.

காலையில் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் அம்மாவின் அலைபேசியில் இருந்து அழைப்பு வரவும், எடுத்து பேசுவதற்கு முன்பு, அந்த சில மணித் துளிகளுக்குள் அவன் மூளை பலவாறு சிந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டது. ஒரு வழியாக சமாளித்துக் கொண்டு பச்சை பொத்தானை அழுத்தினான்.

"என்னம்மா இந்நேரம் Phone பண்ணிருக்க, என்னாச்சு?" என்று கேட்டான் ராஜு.

"ஒன்னும் இல்லப்பா சும்மாதான் Phone பண்ணேன்" என்று சற்று தடுமாறிய குரலில் ராஜுவின் தாய் பதில் அளித்தார்.

"ஒன்னும் இல்லாம இந்த நேரம் பேச மாட்டியே, சொல்லு என்ன ஆச்சு? யாருக்கும் உடம்பு சரி இல்லையா? அப்பா எங்க? அப்பா நல்லா தான இருக்காரு?" என்று அம்மாவிடம் கேள்விகளை அடுக்கினான் ராஜு.

அதுவரை தேக்கி வைத்த அம்மாவின் "கண்" அணை உடைந்தது.

"அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்ல பா, இப்போ நான் ஜோதி Hospital ல இருந்து தான் பேசுறேன்." என்று தன்னிடம் இருந்த மொத்த பாரத்தை ராஜுவிடம் இறக்கினார் அம்மா.

"அப்பாவுக்கு என்ன? Sugar Level கூடிருச்சா? Dr. என்ன சொன்னாரு? பக்கத்துல Dr யாராவது இருந்தா பேச சொல்லு" என்ற பரபரத்தான் ராஜு.

அருகில் இருந்த மருத்தவரிடம் அலைபேசியை ஒப்படைத்து விட்டு தன் அழுகையை தொடர்ந்தார் ராஜுவின் அம்மா. 

அலைபேசியை வாங்கிய மருத்துவர் அவன் தந்தையின் உடல் நிலையை விளக்க ஆரம்பித்தார்.

"உங்க அப்பாவுக்கு Type 1 Diabetes இருக்குறது உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும், கொஞ்ச நாளுக்கு முன்னால அவருக்கு கால்ல சின்ன காயம் பட்டிருக்கு, அத கவனிக்காம விட்டுட்டாரு. அது பெருசாகி ஒரு Stage க்கு மேல அவர் Blood ல Ketoacidosis Form ஆக ஆரம்பிச்சிருச்சி. இன்னைக்கி Morning  Ketoacidosis Level Very High ல இருந்து இருக்கு அதனால இப்போ உங்க அப்பா COMA ல இருக்காரு" என்று அலை பேசி வழியாகவே மருத்துவர் ராஜுவுக்கு மயக்க மருந்து கொடுத்தார்.

இந்த செய்தியை கேட்டதும் ராஜு தடுமாறித்தான் போய் விட்டான். வீட்டுக்கு ஒரே மகன். எதுவாக இருந்தாலும் இப்போது அவன்தான் செய்தாக வேண்டும். அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரிந்து கொள்ள மருத்துவரையே கேட்டான்.     

"Situation கொஞ்சம் Serious தான் ராஜு, ஆன நீங்க பயப்படுற அளவுக்கு ஒன்னும் இல்ல. உங்க Father COMA ல இருந்து Recover ஆகுற வரைக்கும் Insulin கொடுத்து Monitor பண்ணிக்கிட்டு இருப்போம். Don't Worry இன்னும் Maximum 18 Hrs குள்ள COMA ல இருந்து Recover அகிருவார், அதுக்கு அப்புறம் தான் வேற என்ன Problem இருக்குதுன்னு பார்க்கணும்." என்று மருத்துவர், சற்று ஆறுதலையும் மேலும் பயத்தையும் ஏற்றினார். 

மருத்துவரிடம் பேசிவிட்டு, அம்மாவுக்கும் அறுதல் சொல்லிவிட்டு, மைதானத்தில் இருந்து வீட்டை நோக்கி ஓடினான் ராஜு. 

ராஜு, முதுகலை கணிப்பொறி பயின்று விட்டு சென்னைக்கு வேலை தேடி வந்தான்.ஒரு வருடம் கழித்து ஒரு சுமாரான வருமானத்தில் இப்போது தான் ஒரு வேளையில் அமர்ந்திருக்கிறான். உடன் தங்கி இருக்கும் ராஜுவின் மற்ற நண்பர்கள் ஏற்க்கனவே பல பன்னாட்டு மூன்றெழுத்து நிறுவனங்களில் பணியில் இருந்தனர். 

தன் தந்தையின் நிலையை நண்பர்களிடமும், அலுவலக மேலாளரிடமும் விளக்கி விட்டு, விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு தன் ஊர் கோவில்பட்டிக்கு பயணத்தை தொடங்கினான்.

12 மணி நேர பேருந்து பயணத்திற்கு பின்பு கோவில்பட்டி பேருந்து நிலையத்தை  அடைந்தான்.

பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகிலேயே ஜோதி மருத்துவமனையும் இருந்ததால், சில நிமிடங்களில் மருத்துவ மனை வாசலை நோக்கி வந்த அவன் அம்மாவை சந்தித்து விட்டான்.

"என்னாச்சுமா? அப்பா எப்படி இருக்காரு?" என்று கேட்டான் ராஜு.

"அப்பா முழிச்சி ஒரு மணி நேரம் ஆகுது, வா பார்க்கலாம்" என்று காபி வாங்க போகாமல், கையில் கொண்டு வந்த FLASK கை எடுத்துக் கொண்டு, மகனையும் அழைத்துக் கொண்டு, ராஜுவின் தந்தை அனுமதிக்கப் பட்டிருந்த அறையை நோக்கிச் சென்றார் அம்மா.

அப்பாவுக்கு ஆறுதல் வார்த்தை கூறிவிட்டு, அவரின் உடல் குறித்த முழுத் தகவலையும் அறிந்து கொள்ள மருத்துவருக்காக காத்திருந்தான்.

அது தனியார் மருத்துவ மனை என்பதால் மருத்துவர் சரியான நேரத்திற்கு வந்து விட்டார். ராஜு தந்தையின் இதய துடிப்பையும், உடல் வெப்ப நிலையும் சரிபார்த்து விட்டு. நுண்துளை குழாய் வழியாக ஏறிக்கொண்டிருந்த "NS" என்று குறிக்கப் பட்டிருந்த புதிய  க்ளுகோஸ் பையை மாற்றிவிட்டு ராஜுவின் கேள்விகளுக்கு விடையளிக்க வந்தார்.

"உங்க அப்பாவுக்கு வலது பக்க KIDNEY ல INFECTION ஆகியிருக்கு. கொஞ்சம் SERIOUS தான். MONDAY மதுரை அம்மன் HOSPITAL க்கு கொண்டு போங்க. நான் LETTER தர்றேன். Dr.கேசவன் ன MEET பண்ணுங்க, இந்த TREATMENT ல அவர் SPECIALIST, கண்டிப்பா CURE ஆயிரும் பயப்பட வேண்டாம்" என்று நம்பிக்கை மொழிந்தார் அந்த மருத்துவர்.

"எவ்வளவு செலவாகும் Dr?" என்றான் ராஜு.

"இவ்வளவு தான் ஆகும்னு சரியா சொல்ல முடியாது, ஏன்னா அது  உங்க அப்பாவோட உடம்பு எப்படி TREATMENT க்கு COOPERATE பண்ணுதுன்னு வச்சிதான் சொல்ல முடியும். APPROXIMATE டா சொல்லனும்னா 2 லிருந்து 3 லட்ச ரூபாய் ஆகும்." என்று ராஜுவின் தலையில் கதிரேச மலையை எடுத்து வைத்தார் மருத்துவர். (கதிரேச மலை கோவில்பட்டியில் இருக்கும் ஒரே ஒரு மலை).

மாலை பணி முடிந்தது வீட்டுக்கு செல்லும் முன்பு, தான் முன்பு கூறிய கடிதத்தை ராஜுவிடம் ஒப்படைத்து விட்டு சென்றார் மருத்துவர். இரவு 08:00 மணிக்கு ராஜுவின் தாய் மாமா சேகர் மருத்துவ மனைக்கு வந்தார்.

அம்மா, அப்பாவின் அருகில் அமர்ந்திருக்க, தனியாக பேசவேண்டும் என்று,  மாமாவை மட்டும் மருத்துவ மனைக்கு வெளியே அழைத்தான் ராஜு.

மாமா சேகரின் கட்டளையை ஏற்று, அருகில் இருந்த கடையில் இருந்து இரண்டு தேநீர் எடுத்து வந்து ஆளுக்கு ஒன்றாக கொடுத்து விட்டு சேகரிடம் 10 ரூபாய் பெற்றுக்கொண்டு சென்றான் அந்த சிறுவன்.

"என்ன ராஜு" என்று தேநீரின் மேற் பரப்பில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்த ஆவியை  ஊதிக் கொண்டே உரையாடலை துவங்கினார் மாமா சேகர்.

"அப்பாவுக்கு OPERATION பண்ண வேண்டி இருக்கும் போலருக்கு, 3 லட்ச ரூபா வர செலகும்னு DOCTOR சொல்றார், MONDAY மதுரைக்கு கொண்டு போகணும். பணத்துக்கு என்ன பண்ணணு யோசனையா இருக்கு" என்று தொடங்கினான் ராஜு.

"என்கிட்டே இப்போ BANK ல 25 ஆயிரம் இருக்கும், உன்கிட்ட எவ்வளவு இருக்கு" என்றார் மாமா.

"என்கிட்டே 10 ஆயிரம் தான் இருக்கு, அம்மாவோட நகையும் அந்த இடம் வாங்குறதுக்கு அடமானம் வச்சாச்சி. FRIENDS கிட்ட தான் கேட்கலாம்னு இருக்கேன்". என்று தன் திட்டத்தை மாமாவிடம் பகிர்ந்து கொண்டான் ராஜு.

"சரி, உன் FRIENDS கிட்ட கேட்டுப்பாரு, நானும் இங்க எதாவது கைமாத்த முடியுமானு பாக்குறேன்" என்றார் மாமா. மேலும் ராஜு தற்போது தான் வேளையில் சேர்ந்துள்ளதால் மேலும் விடுப்பு எதுவும் எடுக்க வேண்டாம் என்றும் தானே மதுரை மருத்துவ மனையில் அப்பாவை திங்கள் அன்று சேர்த்து விடுவதாக கூறினார்"

"உங்க BANK ACCOUNT NUMBER கொடுங்க மாமா, MONDAY உங்க ACCOUNT க்கு MONEY TRANSFER பண்றேன், அப்பாவ  HOSPITAL ல ADMIT பண்ணும் போது தேவைப்படும்" என்றான் ராஜு.

"NUMBER ஞாபகம் இல்ல ராஜு, வீட்ல போயி, எழுதி கொண்டு வர்றேன்" என்று கூறிவிட்டு, சில ஆறுதல் மொழிகளையும் வழங்கி விட்டுச் சென்றார் மாமா சேகர்.

திங்கள் காலை 06:00 மணிக்கு திருச்சி வரை  செல்லும் புகை வண்டியில் மாமாவுடன் சேர்ந்து மதுரைக்கு செல்லுமாறு அம்மாவிடம் கூறிவிட்டு. அம்மாவிடம் மாமா எழுதி கொடுத்திருந்த வங்கிக்கணக்கு எண்ணையும் வாங்கிக் கொண்டு ஞாயிறு இரவு பேருந்தில் ஏறினான் ராஜு.

மறுநாள் காலை தன் அறை நண்பர்களை சந்தித்து தன் தந்தையின் நிலையை விளக்கினான்.

வாங்கும் சம்பளத்தை என்ன செய்ய என்று தெரியாமல், அடுக்குமாடி திரை அரங்குகளிலும், தப்பாமல் இருதய நோயை கொண்டு வரும் உயர்தர உணவகங்களிலும் செலவு செய்யும் ராஜுவின் நம்பர்கள் ஐவர் ஆளுக்கு 50 ஆயிரம் கடனாக (வட்டியில்லாமல்) தருவதாக ஒப்புக் கொண்டார்கள்.

சிறிது நேரத்தில் 2.5 லட்ச ரூபாய் ராஜுவின் வங்கிக் கணக்கில் தஞ்சம் அடைந்தது. அதில் இரண்டு லட்ச ரூபாயை மாமா சேகர் எழுதிக் கொடுத்த வங்கிக் கணக்கிற்கு இடம் மாற்றினான் ராஜு.

எதிர்பார்த்த பணம் தக்க சமயத்தில் கிடைத்து ராஜுவிற்கு பெரும் பாரத்தை குறைத்தது.  அலுவலகம் செல்லும் முன்பு பணம் அனுப்பி விட்ட தகவலை மாமாவிடம் தெரிவித்து விட்டான். மாமா சேகர் மருத்துவ மனையில் இருப்பதாகவும், அவன் அப்பா சேர்க்கை முடிந்தவுடன் ருபாய் எடுத்துக் கொள்வதாக கூறினார்.

மதியம் 02:00 மணிக்கு மாமா சேகரிடம் இருந்து அழைப்பு வரவும் என்ன வென்று கேட்க, இன்னும் அனுப்பிய பணம் வந்து சேரவில்லை என்றார் மாமா.

"என்ன மாமா சொல்றீங்க? பணம் இன்னும் Credit ஆகலையா?" என்றான் ராஜு குழப்பத்துடன்.

"ஆமா ராஜு, இப்போதான் Check பண்ணேன், நான் குடுத்த ACCOUNT NUMBER க்கு தான அனுப்பி வச்ச?" என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டார் மாமா.

மாமா எழுதிக் கொடுத்த காகிதம் தன்னுடைய மேல் சட்டையின் இடது மேல் பையில், இதயத்துக்கு அருகில் பத்திரமாக இருந்தது.மாமாவை சரி பார்க்கச் சொல்லிவிட்டு, ஒவ்வொரு எண்ணாக வாசிக்க ஆரம்பித்தான் ராஜு.

 0 0 0 1 0 1 5 2 4 9

"ராஜு, இப்போ கடைசியா சொன்னேல்ல, அங்க  9 இல்ல 3 வரணும்" என்று இடியை இருதயத்தில் இறக்கினார் மாமா.

"அய்யையோ!!, மாமா  இதுல நீங்க 9 னு எழுதி கொடுத்திருக்கீங்க" என்று பதறினான் ராஜு.

"BANK PASS BOOK க பாத்துதான் எழுதிக் கொடுத்தேன், இப்போ கூட அதப் பாத்துதான் சொல்றேன். 3 தான் உனக்கு 9 னு தெரிஞ்சிருக்கு போல ராஜு" என்றார் மாமா.

அதற்க்கு மேல் ராஜுவால் பேச முடியவில்லை. மாமாவை வங்கியில் விசாரிக்க சொல்லிவிட்டு தொலைபேசி அழைப்பை துண்டித்தான்.

ராஜுவிடம் அவன் பணம் அனுப்பிய எண்ணை வங்கிக் கொண்டு வங்கியை தொடர்பு கொண்டார் மாமா. எந்த தகவலும் அவருக்கு கிடைக்க வில்லை. இந்த தகவலை அறிந்த ராஜு உடனே மீண்டும் ஊருக்கு புறப்பட்டான்.  (முதல் ஒன்பது இலக்கங்கள் மாமாவின் வங்கிக் கணக்கு எண்ணை ஒத்து இருந்ததால், கண்டிப்பாக பணம் அனுப்பிய அந்த எண் நிச்சயம் கோவில்பட்டியை சேர்ந்த எண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்று நம்பினான் ராஜு). 

மறுநாள்  

காலை 10 மணிக்கு கோவில்பட்டியின் மாநில வங்கியில் நின்றான் ராஜு. நிலைமையை காசாளரிடம் விளக்கினான்.

"உங்க PROBLEM எனக்கு நல்லா புரியுது, ஆனா என்னால இதுக்கு எதுவுமே பண்ண முடியாது. பெரிய AMOUNT ட INTERNET ல TRANSFER பண்றீங்கன்னா, அதுக்கு முன்னால ஒரு சின்ன AMOUNT ட அனுப்பி அந்த ரூபா போய் சேந்துச்சானு தெரிஞ்சிக் கிட்டு, மீதி பணத்த அனுப்பனும். நீங்க விவரம் இல்லாம இப்படி பண்ணீட்டிங்க. இப்போ ஒண்ணுமே பண்ண முடியாது" என்று தன் பங்குக்கு பீதியை கிளப்பினார் காசாளர்.

"நீங்க வேணா MANAGER ர பாருங்க" என்று சும்மா உட்கார்ந்திருந்த வங்கியின் மேலாளருக்கு வேலை கொடுத்தார் காசாளர்.

சிறுது நேரம் காத்திருந்த பின்பு மேலாளர் அறையினுள் அனுமதிக்கப் பட்டான் ராஜு. காசாளரிடம் வந்த அதே பதில் மேலாளரிடமும் இருந்து வந்தது.

"AT LEAST, அந்த ACCOUNT NUMBER யாருதுனாச்சும் சொல்லுங்க SIR" என்று  மேலாளரிடம் கெஞ்சினான் ராஜு.

"அதுவும் உடனே சொல்ல முடியாது, சட்டப் படி அத சொல்லக் கூடாது" என்று நீதிபதியாகவும் மாரி சட்ட ஒழுங்கை காப்பாற்றினார் மேலாளர்.

"வேற வழியே இல்லையா சார்?" என்று ராஜு விடாமல் முயற்சிக்க.

"நீங்க கைப்பட ஒரு LETTER எழுதிக் கொடுங்க, உடனே ACTION எடுத்து ONE WEEK ல அந்த ACCOUNT OWNER DETAILS ச தருவோம்" என்றார் மேலாளர் அதிரடியாக.
                               
இதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே, ராஜுவின் உயர் ரத்த அழுத்தம் 180 mm Hg யை தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. உடலின் உள் வெப்பம் சதம்மடித்தும் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு மணிநேரத்தில் அதிகபட்சமாக சுரக்கவேண்டிய 4 லிட்டர் வியர்வையை, ராஜுவின் வியர்வை சுரப்பி 15 நிமிடத்தில் சுரந்து வறண்டு கொண்டிருத்தது.

மூளை சிந்திக்கும் திறனை முழுவதும் துறந்திருந்தது. அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், அனிச்சை செயலால் வாசலை நோக்கி நகர்த்தப் படுக்கொண்டிருந்தான் ராஜு.

வாய் முழுவதும் மூடப் பட்டிருந்ததால் வலிப்பில் உடல் உதறிக் கொண்டிருந்த அலைபேசியை இரும்புக் கரம் கொண்டு அனைத்து அடக்கினான் ராஜு.  மறு முனையில் அம்மா.

என்ன சொல்வது... சொல்லவா?  வேண்டாமா?

தெரியாமல் தவித்தான் ராஜு...

"ராஜு, எங்கப்பா இருக்க? அப்பாவுக்கு OPERATION DATE கொடுத்திருக்காங்க. அடுத்த புதன் கிழமை." என்றார் அம்மா.

"சரிம்மா, இப்போ ஊர்ல தான் இருக்கேன். அதுக்குள்ள பணத்துக்கு ஏற்ப்பாடு பண்ணிரலாம். அப்பா இப்போ எப்படி இருக்காரு ?" என்றான் ராஜு.

"அப்பா நல்லா இருக்காரு, நீ HOSPITAL வரும் போது வீட்ல இருந்துஅந்த கட்டப் பைய எடுத்துட்டு வந்துரு. அதுல கொஞ்சம் மாத்திக்க துணி வச்சிருந்தேன், புறப்படும் போது எடுக்க மறந்துட்டேன். இப்போ என்கிட்ட இருக்குற துணி ரெண்டு நாளைக்கு தான் வரும்" என்றார் அம்மா.

"சரிம்மா கொண்டு வந்துர்றேன்" என்று அம்மாவுக்கு பதில் அளித்துவிட்டு அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ராஜுவின் நண்பன் குமாரின் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

குமாரின் தந்தை அதே மாநில வங்கியின் திருநெல்வேலி கிளையில் மேலாளராக பணி புரிகிறார். இதை முற்றிலும் மறந்திருந்தான் ராஜு. நல்ல வேளையாக குமாரே அழைத்துவிட, அவனிடம் இந்த தகவலை கூறி அந்த வங்கிக் கணக்கின் உரிமையாளரின் விவரங்களை வாங்கி விட்டான் ராஜு.

அந்த வங்கிக் கணக்கின் விலாசம்,  59 சாலிகாபுரம் முதல் தெருவிற்கு ராஜுவை அழைத்துச் சென்றது. பழைய எண், புது எண், என அந்த கதவில் அடித்து அடித்து மூன்று எண்களும், இரண்டு பார்களும் இருந்தன. கோவில்பட்டியில் இப்போது எல்லா வீடுகளிலும் பார்கள் புகுந்து விட்டன.

இரண்டு முறை கதவை தட்ட, அரைக்கால் சட்டையுடன் ஒருவர் வெளியே வந்தார்.

"கண்ணன் இருக்காரா?" என்று ராஜு கேட்க, நான் தான் அது என்பது போல தலையை அசைத்து விட்டு என்ன வேண்டும் என்று கேட்க.

"உங்க கிட்ட தான் SIR பேசணும், நீங்க தப்பா எடுத்துக்கலேன்னா கொஞ்சம் வீட்டுக்கு உள்ள போயி பேசலாமா?" என்று ராஜு கேட்டான், அரை மனதுடன் ராஜுவை உள்ளே வரச்சொன்னார் கண்ணன்.

உள்ளே சென்று உட்கார்ந்தவுடன் தன்னை முதலில் அறிமுகம் செய்து கொண்டு, தான் வந்ததன் நோக்கத்தை விளக்கினான் ராஜு.

"தவறுதலா உங்க ACCOUNT க்கு ரூபா அனுப்பிட்டேன், நீங்க அத எடுத்து குடுத்தீங்கன்னா, எனனக்கு ரொம்ப உதவியா இருக்கும். அடுத்த வாரம் எங்கப்பாவுக்கு OPERATION. " என்று ராஜு முடிக்க.

கண்ணன் அமைதியாக இருந்தார்.

உள்ளிருந்து கண்ணனின் மனைவி தண்ணீர் கொண்டு வந்து ராஜுவிற்கு கொடுத்தார். தண்ணீர் குடித்து விட்டு வெற்று குவளையை நன்றியால் நிரப்பி  கண்ணன் மனைவியிடம் கொடுத்து விட்டு கண்ணனின் பதிலுக்காக காத்திருந்தான் ராஜு.

"உங்களுக்கு நான் என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல ராஜு, என்ன புடிச்ச சனியன் இப்போ உங்களையும் பிடிச்சிக் கிச்சி" என்று ராஜுவை குழப்பினார் கண்ணன்.

"என்ன SIR சொல்றீங்க, எனக்கு புரியல" என்று ராஜு கேட்க...

"நான் சின்னதா ஒரு MATCH FACTORY நடத்திக் கிட்டு இருந்தேன், அவசரம்னு இங்க ஒருத்தர் கிட்ட கடனுக்கு பணம் வாங்கி இருந்தேன். ரொம்ப வருசமா  பணம் கட்டிக் கிட்டு இருக்கேன், இன்னனும் முடியல. MATCH FACTORY ய வித்துட்டேன். இப்போ பக்கத்து மில்ல்லுக்கு தான் வேலைக்கு போறேன்." என்று கண்ணன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே ராஜு இடை மறித்து.

"சரி SIR, அதுக்கும் இப்போ நான் சொல்றதுக்கும் என்ன சம்மந்தம்?" என்று கேட்டான்.

"என்னோட சம்பளம் BANK ACCOUNT ல போட்ருவாங்க அதனால என்னோட ATM CARD, CHECK BOOK, PASS BOOK" எல்லாமே அந்த படுபாவி பிடிங்கிட்டு போயிட்டான். என் வீட்டுக்காரி யோட வருமானத்துல தான் இப்போ குடும்பமே ஓடுது" என்று முடித்தார் கண்ணன்.

"உங்களுக்கு ரூபா குடுத்தவர் கிட்ட போய் பேசி பார்க்கலாமா SIR?" என்று ராஜு கேட்க

"என்னங்க நா இவ்வளவு சொல்றேன் நீங்க மறுபடியும் அவங்க கிட்ட பேசலாம்னா நான் என்ன சொல்ல?" என்று பணம் கொடுத்த காந்திய வாதிகளின்  தீவிர வாதத்தின் உயரத்தை விளக்கினார் கண்ணன்.

"DIRECT டா BANK ல போய் பேசி ரூபா எடுக்க எதாவது வழி இருக்கான்னு பாக்கலாமா SIR" என்று மீண்டும் ராஜூ முயற்சிக்க.

"அது முடியவே முடியாதுங்க, நீங்க உங்க ரூபாய மறந்துற வேண்டியதுதான்" என்று அனைத்திற்கும் முற்றுப் புள்ளி வைத்தார் கண்ணன்.

"உங்களுக்கு பணம் கொடுத்தது யாருன்னு சொல்லுங்க SIR, நா வேணா பேசிப் பாக்குறேன்" என்று கேட்டான் ராஜு.

"வைரம் GROUPS" னு கேளுங்க, பெரிய அரசியல் புள்ளி அடுத்த M. L. A " என்று வில்லனை அறிமுகம் செய்தார் கண்ணன்.

"என் கூட நீங்களும் வர முடியுமா SIR?" என்று ராஜூ கண்ணனை கேட்க.

"நான் சொல்றத நீங்க நம்புரீங்கலான்னு எனக்கு தெரியல, சரி வர்றேன்" என ராஜுவுடன் சிங்கத்தை அதன் குகையில் சந்திக்க தானும் வருவதாக ஒப்புக் கொண்டார் கண்ணன்.

கண்ணனும், ராஜுவும் சாலிகாபுரம் 6 வது தெருவிலேயே பெரிய வீட்டிற்கு சென்றனர். வாசலில் ஆளுயரத்தில் ஒரு நாய், வீட்டுக்குள் ஆட்களாகவே பல திரிந்தன....

பழைய ஆடு, புதிய ஆட்டை உடன் அழைத்து வந்திருப்பதை அறிந்து கொண்டு இருவரும் குகைக்குள் அனுமதிக்கப் பட்டனர்.

ராஜு, நடந்ததை விளக்க விளக்க உள்ளுக்குள் குதூகலமானாலும் வெளியில் சலமில்லாமல் உட்கார்ந்திருந்தார் உயர்ந்த உள்ளம் படைத்த அந்த உலக உத்தமர்.

"தம்பி நீங்க சொல்றது எல்லாம் சரிதான், ஆனா இத விட்டா, இவர் கிட்ட இருந்து நான் காசு வாங்க முடியாது பாருங்க. நீங்க, இவர் கிட்ட இருந்து காசு வாங்கிக் கோங்க, அவர் எனக்கு குடக்க வேண்டியது கொடுத்ததுக்கு அப்புறம்." என்று அலட்சியமாக முடித்தார் வைரம்.

"SIR எங்க அப்பாவுக்கு OPERATION, ரொம்ப மோசமான நிலைமைல இருக்காரு"என்று ராஜு கெஞ்ச..

"அதுக்கு நான் என்ன பண்ண முடியும் தம்பி. கிளம்புங்க எனக்கு நிறைய வேல இருக்கு வசூலுக்கு போகணும்" என்று புறப்பட்டார் வைரம்.  புறப்படும் முன்பு

"தப்பா எடுத்துக்காதீங்க, இதுஎன்னோட தொழில்" என்று முடித்தார்.

அப்போதே கண்ணனும், ராஜுவும் வெளியே அனுப்பப் பட்டனர்.

கோவில்பட்டியின் கிழக்கு பகுதியில் வசிக்கும் ராஜுவுக்கு வைரம் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்க வில்லை. அவர்கள் பற்றி தன் மாமா விடமும் மற்றவர்களிடமும் விசாரிக்க ஆரம்பித்தான். அதன்படி அவன் அறிந்து கொண்டது.

• கோவில்பட்டியில் தீப்பெட்டி மூலப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யும் சேட்டுகளின் தொடைர்பை, தன் துணையை சில மணிகள், பல நாட்கள்  சேட்டுகளுக்கு  துணையாக்கி பெற்றுக்கொண்டார் வைரம்.  

• பின்பு, சேட்டுகளுக்கு வட்டி வசூல் செய்யும் முழு உரிமையையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு பின்பு பட்டயம் போட்டு பெற்றுக் கொண்டவரும் இவரே.       

• இவரின் வட்டிகணக்கில் பிறக்கும் குட்டிகளை எளிதாக TASMANIAN DEVIL  குட்டிகளை மிஞ்சி விடும். 

• பணம் பெருக பெருக அரசியலிலும் இவர் தவிர்க்க முடியாதவர் ஆகிப்போனார்.  

• மூன்று மகன்கள், முதலாமானவர் இராபர்ட் கிளைவ் விட்டுப் போன பணியை தொடர சூளுரைத்தவர். இரண்டமானவர் தன் குடும்பத்திற்கு வரும் வெளிநாட்டுச் சதிகளை சமாளிக்க சட்டம் படித்தவர். மூன்றமானவர் ராஜாராம் மோகன் ராய்க்குப்  பிறகு பெண் குலத்திற்காக தன்னை அர்ப்பணித்தவர்.       

• இவர்களிடம் இருந்து பணம் திரும்பப் பெறுவது. சுவிஸ் வங்கியில் இருக்கும் இந்திய கறுப்புப் பணத்தை திரும்ப இந்தியாவுக்கு கொண்டு வருவதை விட கடினமானது.  

நேரம் இப்போதே இரவை எட்டி விட்டதால். இனிமேல் மருத்துவ மனைக்கு செல்ல முடியாது. அதனால் அம்மாவை தொடர்பு கொண்டு நாளை வருவதாக தெரிவித்து விட்டான் ராஜு. 

அடுத்து என்ன செய்யலாம் சென்று யோசிக்கும்போது, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாங்கிய நிலம் நினைவுக்கு வந்தது. வெகு நாட்களாக அந்த இடத்துக்கு அருகில் தீப்பெட்டித் தொழில் நடத்தி வரும் சாத்தூரை சேர்ந்த ஒருவரின் நினைவு வந்தது. 

அவரை தொடர்பு கொண்டு பேசினான் ராஜு, மறுநாள் மதியம் நிலப் பத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு  ராஜுவை சாத்தூர்க்கு வரச்சொன்னார் அவர்.

அம்மாவிடம் நிலம்  பற்றி இப்போது எதுவும் சொல்லவேண்டாம் என்று தீர்மானித்தான். அதற்க்கேற்ப்ப நிலமும் அவன் பெயரில் இருந்ததால், அதற்க்கான தேவையும் குறைவாக இருந்தது.

அடுத்த நாள் மதியம், முன்பு அம்மா எடுத்துக் கொண்டு வரச்சொன்ன கட்டைப் பையை மறக்காமல் எடுத்துக்கொண்டு  அதனுடன் நிலப் பத்திரத்தின் நகலை எடுத்துக் கொண்டு சாத்தூருக்கு சென்றான். சாத்தூரில் வேலையை முடித்து விட்டு அப்படியே மதுரை மருத்துவமனைக்கு செல்லலாம் என திட்டமிட்டிருந்தான் ராஜு.

அந்த தீப்பெட்டி தொழிற்சாலை அதிபர் சாத்தூரிலும் எதோ தொழில் செய்து கொண்டிருந்தார். பேருந்து நிலையம் அருகில் இருந்த அவரின் அலுவலகம் சென்ற போது அவர் அங்கு இல்லை. சிறிது நேரம் காத்திருந்த பின்பு தொலை பேசியில் அழைத்து ராஜுவை வேறொரு இடத்திற்கு வரச் சொன்னார் தொழில் அதிபர். சாத்தூர் குறித்து அதிகமாக தெரியாததால் எதாவது இடக்குறிப்பு கூறுமாறு கேட்டான். "சவக் கிடங்கு குடவுன்" னு கேட்டா தெரியும் என்று அவர் சொல்ல தேடிக் கண்டுபிடித்து அங்கு சென்றான் ராஜு. அவர் சொன்ன இடத்திற்கு வெகு தொலைவில் சவக் கிடங்கு இருந்தது.

இரண்டாயிரம் சதுர அடி அளவுள்ள இடத்தை 5 லட்ச ரூபாய்க்கு கடைசியாக பேசி முடித்தார் அதிபர். அந்த இடத்தின் மதிப்பு இதை விட மேலும் அதிகம் என்பதால், அப்போது சம்மதம் எதுவும் தெரிவிக்காமல் விளக்கெண்ணை தடவிய பதிலை செல்லி விட்டு புறப்பட்டான் ராஜு.  அன்று மாலை வழக்கத்திற்கு மாறாக சற்று  முன்னதாகவே அந்த இடம் இருள் சூழந்து விட்டது.  பேச்சுவார்த்தை சுவாரசியம் கூட்டாததால், மனக் குதிரையை தட்டி விட்டு அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்ற சிந்தனையுடன்  நடக்க ஆரம்பித்தான் ராஜு.

சற்று தூரத்தில் ஜீப் ஒன்று, யாரோ ஒருவனை இறக்கி விட்டு விட்டு அப்படியே சென்று விட்டது. பிணவறையை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான் அந்த ஒருவன். பிணவறையை நெருங்கியதும் அவன் முகம் சற்று மங்கலாக தெரிந்தது. இவனை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறோமே என்று ராஜுவின் எண்ணத்தில் மின்னல் வெட்டியது.


இன்று 


மாமாவின் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தான் ராஜு.

"என்ன ராஜு, காலைலயே வந்துட்ட, எதாவது அவசரமா?"  என்று மாமா விசாரிக்க. அவர் என்ன நினைத்து கேட்கிறார் என்பதை புரிந்து கொண்டு.

"அவசரம் எதுவும் இல்ல மாமா, அப்பா நல்லாத்தான் இருக்கார். ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும் அதான்" என்றான் ராஜு.

"சொல்லு ராஜு" என்று கேட்ட மாமாவுக்கு, தன்னுடைய அலைபேசியில் எதோ ஒரு படக் காட்சியை ஓடச் செய்து கொடுத்தான். படக் காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாமா திடீரென பதட்டமானர்.

"ராஜு, இது?" என்று மாமா கேட்க,

"சந்தேகம் இல்லாம அவன் தான் மாமா" என்று உறுதி படுத்தினான் ராஜு.

"இது எப்படி உனக்கு கிடைச்சது? இத வச்சிக் கிட்டு என்ன பண்ணப் போற?" என்று கேட்ட மாமாவுக்கு

"நேத்து நான் தான் இத எடுத்தேன். இத வச்சிதான் அவங்களுக்கு தண்ணி காட்டப் போறேன்" என்றான் ராஜு.

"வேண்டாம் ராஜு, இது பெரிய பிரச்சனை யாயிடும்" என்று அறிவுரை வழங்கிய மாமாவுக்கு

"விட்டத பிடிக்க இதவிட்டா வேற வழியில்ல மாமா" என்று எதற்கும் துணிந்தான் ராஜு                   

"நேத்து நம்ம நிலத்த விக்கலாம்னு சாத்தூர் வரைக்கும் போயிருந்தேன், அங்க இருந்த ஒரு சவக் கிடங்கில் தான் இவன் இருந்தான். வைரத் தோட மூனாவது பையன்." என்று ராஜு நடந்ததை மாமாவுக்கு விளக்க.

"இத வச்சிக்கி கிட்டு அவங்க கிட்ட பணம் கேட்கப் போறியா? உன்னோட Plan அதுதான்னா. அது ரொம்ப தப்பான Plan ராஜு"

"நிச்சயமா இல்ல மாமா, இவங்க கிட்ட எல்லாம் நாம நேரடியா மோதக் கூடாது. என்னோட Plan வேற."

அந்த நான்கு எழுத்து எதிர் கட்சி அலுவலகத்தில் இருந்து வெளியே வந்த பள்ளி நண்பனிடம் ஏதோ பேசி அலைபேசியை ஒப்படைத்தான் ராஜு.

"கவலப் படாத ராஜு, உங்க அப்பா OPERATION ன கட்சி பாத்துக்கும்" என்றான் நண்பன்.

"இல்ல, அதெல்லாம் வேண்டாம். எனக்கு கைல காசக் குடுத்துரு, நான் இதுல INVOLVE ஆகி இருக்கிறது வெளிய தெரியக் கூடாது" என்று கட்டளையிட்டான் ராஜு.

"இந்த ஒரு VIDEO போதும், வைரத்த நிரந்தரமா வீட்லையும், அவன் பையன மாமியார் வீட்லயும் உட்கார வச்சிரலாம். உன்னோட பேரு வெளிய வராம நான் பாத்துக்குறேன்" என்று உறுதி அளித்தான் நண்பன்.

கட்சி மேலிடத்தில் கணிசமான பணத்தை வாங்கிக் கொடுத்தான் எதிரிக் கட்சி நண்பன்.        

மாலை பணத்துடன், கட்டைப் பையை எடுத்துக் கொண்டு தந்தையை பார்க்கக் புறப்பட்டான் ராஜு.

வைரத்தின் வார்த்தைகள் எதிரொலித்தன "தப்பா எடுத்துக்காதீங்க, இதுஎன்னோட தொழில்".

தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை

       

1997 என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஆண்டு, நம் சுதந்திர இந்தியாவின் பொன் விழா ஆண்டும் கூட. என்னை எப்படியாவது ஒரு பொறியாளராக மாற்றிட தன்னால் முடிந்த அனைத்து யுத்திகளையும் என் தந்தை முழு முயற்சியுடன் செய்து விட்டு என்னுடைய பன்னிரண்டாம் வகுப்பு அரசு பொதுத் தேர்வு முடிவுக்காக காத்திருந்தார்.

காலை 

     07:00 முதல் 08:00 வரை கணக்கு 

     08:00 முதல் 09:00 வரை இயற்பியல் 

என கூடுதல் பயிற்சி வகுப்புகளை முடித்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்து காலை உணவு சாப்பிட்டு முடித்து 09:20 மணிக்கு பள்ளிக்கு செல்வேன். 

மாலை 

   06:00 முதல் 07:00 மணி வரை வேதியல்  

என்னுடைய கணக்கு மற்றும் இயற்பியல் பயிற்சி வகுப்பு பேராசிரியர்கள் என் தந்தை பணி புரியும் அதே கல்லூரியில் தான் பணி புரிந்தார்கள் என்பதால். அன்றைய வகுப்பில் நான் புரிந்த சாகசங்களை அன்றைய தினமே என் தந்தையிடம் சுட சுட தெரிவித்து விடுவார்கள். அடுத்து என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை நான் விளக்க தேவை இல்லை (புரியாதவர்கள் இங்கே செல்லவும் ).

பள்ளியில் எனக்கு வகுப்பு எடுக்கும் அதே ஆசிரியரிடம் தான் வேதியல் கூடுதல் வகுப்பிற்கும் சென்றேன். வேதியல் ஆசிரியர் மிகவும் நல்லவர். மாதா மாதம் அவருக்கு கட்டவேண்டிய கப்பம் சரியாக கட்டிவிட்டால் வேறு எதையும் கண்டு கொள்ள மாட்டார். வருட இறுதில் செய்முறை தேர்வில் 50 மதிப்பெண் கண்டிப்பாக போட்டுவிடுவார். 

அங்கிலம் கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியர் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், தன்னிடம் கூடுதல் பயிற்சி வகுப்பு படிக்காத மாணவர்களுக்கு Internal மதிப்பெண் "20" போடப் போவது இல்லை என்றே பகிரங்கமாக அறிவித்து விட்டார். கடைசி ஒரு மாதம் அவருக்கும் கப்பம் கட்டினேன்.

கூடுதல் பயிற்சி வகுப்புக்கு போகாதது "தமிழ்" பாடத்துக்கு மட்டும் தான். பாவம் தமிழ் ஆசிரியர் கூடுதல் வருமானத்திற்கு வழியில்லமல் போய் விட்டது.     

கணிதம் மற்றும் இயற்பியல் தொல்லைகள் முழு ஆண்டுத் தேர்வு முடிந்த பின்பும் ஒரு மாதம் தொடர்ந்தன. பொறியியல் படிப்பிற்க்கான நுழைவுத் தேர்வு முடிந்தவுடன் அதோடு இந்த தொல்லைகளும் முடிவுக்கு வந்தன. சரியாக ஒரு மாதம் என் மனம் போன போக்கில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். 

அன்று தேர்வு முடிவுகள் வெளியாயின. 1100 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால்  என் பெற்றோர்கள் செய்திதாளில் என்னுடைய தேர்வு எண்னை தேடவில்லை. மதிப்பெண் பட்டியலை பெறுவதற்காக மறுநாள் பள்ளிக்கு சென்று காத்திருந்தேன். காலை பத்து மணியளவில் பள்ளி அலுவலகத்திற்கு முன்பு உறங்கிக் கொண்டிருந்த மரப் பலகையில் மதிப்பெண் பட்டியல் ஒட்டப்பட்டது. ஆர்வமுடன் சென்று பார்த்தபோது, என் பெயரருகே  "சாத்தான் எண்" தலை கீழாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அடுத்த அரை மணியில் மதிப்பெண் பட்டியல் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஏதாவது அச்சுப் பிழையாக இருக்கலாம், நிச்சயம் மதிப்பெண் பட்டியலில் வேறு மதிப்பெண் இருக்கும் என நம்பி, நடுங்கி, வரிசையில் நின்றேன். வேறு மதிப்பெண் வேண்டு மென்றால் வேறொருவருடைய மதிப்பெண் பட்டியலைத்தான் தர வேண்டும் என்பதைப்போல் அதே சாத்தான் மீண்டும் மிரட்டியது.

வேறு வழியில்லாமல் மதிப்பெண் பட்டியலை வங்கிக் கொண்டு என்னுடைய வீட்டுக்கே சென்றேன். என் புறநானுற்றுத் தாய், நான் புற முதுகு காட்டித் திரும்பியுள்ளேன் என்பதை அறியாமல் என்னை வரவேற்க ஆர்வமுடன் காத்திருந்தார். எத்தனை மதிப்பெண் வாங்கியுள்ளேன் என்ற கேள்வி அம்மாவிடம் இருந்து வரும் முன்பு, நானே முந்திக் கொண்டு "எதிர் பார்த்ததை விட கொஞ்சம் குறைஞ்சி போச்சு" என்றேன்.

"குறைஞ்சி" அல்ல சுத்தமாக "தேஞ்சே" போச்சு என்பதை பட்டியலை பார்த்து புரிந்து கொண்டார் என் அம்மா. அனைவரும் காத்திருந்தோம் என் தந்தையின் வரவுக்காக. சிறிது நேரம் கழித்து வீட்டுக்குள் நுழைந்த என் தந்தை, என் அம்மா முகத்தில் "பயக்" கலையையும், என் முகத்தில் "சவக்" கலையையும் கண்டு  நான் அள்ளிக் கொண்டுவந்த மதிப்பெண் என்ன என்பதை புரிந்து கொண்டார்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் எங்கள் வீட்டில் "பேசும் படம்" ஓடியது.

எதுவும் சொல்லாமல் எழுந்து வெளியே சென்று விட்டார் அப்பா. திரும்பி வந்தால் என்ன நடக்கும் என்பதை புரிந்து கொண்டு அப்போதே பெட்டியை கட்டி, சித்தி ஊருக்கு என்னை அனுப்பி விட்டார் அம்மா.

ஒரு வாரம் கழித்து வீட்டுக்கு நான் திரும்பி வந்த போதும் நிலைமையில் பெரிய மாற்றம் ஒன்றும் இல்லை. அம்மா பலமுறை என்னுடைய விடைத்தாள் மறு மதிப்பீட்டிற்கு விண்ணப்பிக்கும் படி கேட்டுக் கொண்டும் அப்பா தீவிரமாக மறுத்து விட்டார். அதற்க்கு அவர் கூறிய காரணம். "இவன் கண்டிப்பா fail தான் ஆகிருப்பன்,. பாவம்னு Pass Mark போட்டிருப்பாங்க. மறுபடியும் apply பண்றது waste".

சில நாட்கள் சென்றது, என் நண்பர்கள் அனைவரும் கல்லூரிக்கு செல்ல ஆரம்பித்து விட்டனர். நான்  மட்டும் வீட்டில். கல்லூரி துவங்கி 20 நாட்கள் சென்ற பிறகு ஒரு நாள் என்னை கல்லூரிக்கு வரச் சொன்னார் அப்பா ( அவர் பணிபுரியும் அதே கலை கல்லூரிக்கு). "சிபாரிசு" எந்த மொழியில் இருந்து வந்திருந்தாலும் அது அவருக்கு பிடிக்காத வார்த்தை தான். என்ன செய்ய நான் மகனாக பிறந்த பிறகு அவருக்கு வேறு வழியில்லாமல் போனது.

இயற்பியலில் நான் அதிக ( மற்ற பாடங்களை ஒப்பிடும் போது ) மதிப்பெண் பெற்றிருந்ததால் அதே பிரிவில் இளம்கலை முதல் ஆண்டில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டேன் (குருவியின் தலையில் பனம் பழமல்ல, பலாப்பழம்).

நிறைய அறிவுரைகளும், கொஞ்சம் (அக்கறையுடன்) மிரட்டல்களும் துறை தலைவரிடம் இருந்துவந்தது (இயற்பியல் துறை தலைவர் என் தந்தையின் நலம் விரும்பி).

ஓரளவு சுமாரான படிப்போடு, சிக்கல் ஏதும் இல்லாமல் 60 சதவீத மதிப்பெண்கள் பெற்று  முதல் பருவத் தேர்வில் தேறி விட்டதால் கல்லூரிக்கு செல்ல "TVS-CHAMP" (அக்காவுக்காக வாங்கியது) கொடுத்தார் அப்பா, அதோடு   சில அறிவுரைகளும் வழங்கினார்.

இயற்பியல் பிரிவில், கணக்கும் ஒரு பாடமாக சேர்க்கப் பட்டிருந்தது. அதே போல் வேதியல் பயிலும் மாணவர்களுக்கும் கூடுதல் பாடமாக கணிதம் இருந்தது. அதனால் அந்த கணக்கு பாடத்திற்கு மட்டும் இயற்பியல் மற்றும் வேதியல் பிரிவு மாணவர்கள் சேர்ந்து ஒரே வகுப்பில் அமர்வோம். அவ்வாறு வந்தவர்களில் எனக்கு நண்பனானவர் தான் "சங்கர்" (பெயர் மாற்றப் படவில்லை).

சங்கர் "ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜம்" அவர்களின் பக்கத்து வீட்டுப் பையன் போலும். கணக்கில் புலி. கோவில்பட்டிக்கும் ஈரோடுக்கும் (ராமானுஜம் அவர்கள் பிறந்த ஊர்) தொலைவு அதிகம் என்பதால் எனக்கு கணக்கு "கணக்க" ஆரம்பித்தது. எவ்வளவு முயன்றாலும் 75 க்கு 45 க்கு மேல் வாங்கியதில்லை. 

"முதல்வனாய் இரு அல்லது முதல்வனோடு இரு" என்று பள்ளியில் படித்ததாக நினைவு. அதன்படி இருந்து, கணக்கு பாடங்களில் சில பல முறைகள் சங்கரிடம் தெளிவு பெற்றுள்ளேன்.          

நாட்கள் இவ்வாறு செல்ல, என்னைப் பற்றி என் தந்தைக்கு முன்பு இருந்த கருத்து மெல்ல மெல்ல நல்ல விதமாக மாறிக் கொண்டு வந்தது (எப்படி என்று கேட்டல் தெரியாது, ஒரு உள்ளுணர்வுதான்) .          

இந்த சமயத்தில் வந்தது கல்லூரி ஆண்டு விழா...

எப்போதும் கல்லூரி ஆண்டு விழா வெள்ளிக் கிழமை மாலை தான் நடக்கும். அதேபோல் 1997 ம் ஆண்டும் ஒரு வெள்ளிக் கிழமை நடைபெற இருந்தது. மாணவர்கள் எவரும் அன்றைய தினம் வகுப்புகளுக்கு வர வேண்டியதில்லை. மாலை 06:00 மணிக்கு விழாவுக்கு நேராக வந்தால் போதுமானது.

என் தந்தை வழக்கம் போல காலையில் சென்றுவிட மாலைக்காக நான் காத்திருந்தேன். நானும் எனது அக்காவும் அன்றைய தினம் வீட்டில் இருந்ததால், மதிய உணவும் சேர்த்து கலையில் சமைக்கப் படவில்லை அதனால் என் தந்தைக்கு மதிய உணவு நான் எடுத்துச் சென்றேன். எங்கள் வீட்டில் இருந்து கல்லூரி கிட்டத்தட்ட 7 k.m. "TVS CHAMP" பை எடுத்துக் கொண்டு, உணவுப் பையை மாட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டேன். 

கல்லூரிக்கு செல்லும் வழியில் இருக்கும் ஒரு  பேருந்து நிறுத்தம் "அரச மரம் நிறுத்தம்", அங்கு பேருந்துக்காக காத்திருந்தார் "சங்கர்".  நண்பன் காத்திருப்பது தாளாமல் அவரையும் உடன் அழைத்துச் சென்றேன். கல்லூரியில் சங்கரை இறக்கி விட்டு விட்டு, மதிய உணவை என் தந்தையிடம் கொடுத்து விட்டு திரும்பி கல்லூரியை விட்டு வெளியே செல்லும் வழியில் மீண்டும் சங்கர். என்ன என்று விசாரிக்க, கல்லூரியில் இந்த நேரம் மற்ற நண்பர்கள் யாரும் இல்லை அதனால் தன்னை மீண்டும் அதே "அசர மரம்" நிறுத்தத்தில் விட்டு விடும் படி கேட்டுக் கொண்டார். சரி என்று சங்கரும் நானும் அரசமரம் நோக்கி திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். 

புறப்பட்ட சிறிது நேரத்தில் சங்கர் தான் அந்த வண்டியை ஓட்ட வேண்டும் என்று வற்புறுத்தியதாலும்,தனக்கு நன்றாக வாகனத்தை செலுத்த தெரியும் என்று உறுதியாக கூறியதாலும், "TVS-CHAMP" சங்கரின் வசம் கை மாறியது. முதலில் தடு மாறினாலும் பின்பு சுதாரித்துக் கொண்டு கவனமாக மிதமான வேகத்தில் வாகனத்தை செலுத்திய சங்கர்,தேசிய நெடுஞ்சாலையை கடந்தவுடன் வண்டியின் வேகத்தை உச்சத்துக்கு உயர்த்தினார்.சில நொடிகளில் வாகனம் கட்டுப்பாடு இழந்து தடுமாறத் துவங்கியது. பதற்றத்தில் செய்வதறியாது இருந்த சங்கர், சாலையை கடக்க முயன்ற ஒருவர் மீது வண்டியை மோத விட்டு விட்டார். அடிபட்டவர் அங்கேயே விழ, வண்டி சரிந்த நிலையில் சாலையில் உரசிக் கொண்டே சிறிது தூரம் சென்று நின்றது. அதையும் தாண்டி நானும் சங்கரும் விழுந்தோம்.

வண்டிக்கோ, எங்கள் இருவருக்கோ எந்த பெரிய பாதிப்பும் இல்லை. அங்கங்கே சிறிய சிராய்ப்பு காயங்கள் தான். அந்தத் தருணத்தில் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அப்போது எனக்கு தெரிய வில்லை. அடிபட்டவரை அங்கேயே விட்டு விட்டு ஓடிவிடலாம் என்ற முடிவை எடுத்தோம்.          

 பின்பு வீட்டுக்கு சென்ற நான், யாரிடமும் இந்த விபத்து குறித்து எதுவும் சொல்லாமல், வண்டியை வீட்டில் வைத்து விட்டு பேருந்தில் கல்லூரிக்கு சென்று விட்டேன். ஆண்டு விழாவில் மனம் செல்லவில்லை.   மணி சரியாக இரவு 08:10 இருக்கும், என் தந்தை வந்தார். என்னை தேடி காவல் துறையினர் வந்திருப்பதாக கூறினார். என்ன நடந்தது என்று என்னிடம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டார். 

மறுநாள் காலையில், காவல் நிலையம் சென்று விசாரித்து விட்டு வந்த என் தந்தை எங்களிடம் புது கதையை கூறினார்.

 "வண்டியை ஒட்டியது நான், பின்னால் உட்கார்ந்து வந்தது சங்கர். சங்கர் காயம் பட்டவர் அருகில் இருந்துள்ளார். காவல் நிலையத்திற்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டு அங்கு வந்த காவலர்களிடம், இந்த விபத்து குறித்த மேலே சொன்ன  அனைத்து தகவல்களையும், என்னுடைய முகவரி தெரியாததால் என்னுடைய தந்தை குறித்தும், கல்லூரி குறித்தும் அனைத்து தகவலையும் கூறியது சங்கர்". இதனால் விபத்தின் முழுப் புகாரும் என் மேல் அதனால் என்னை (கைது செய்து) அழைத்துச் சென்று விசாரிக்கவே நேற்று இரவு காவல் துறையினர் நேற்று கல்லூரிக்கு வந்துள்ளனர்.   

"குறிப்பு: TVS-CHAMP என்னிடம் கொடுத்த போது என் அப்பா கூறிய அறிவுரைகளில் முக்கியமான ஒன்று யாருக்கும் வண்டியை இரவல் கொடுக்காதே, நீயும் யாரிடமும் இரவல் வாங்காதே". 

அதன் பின்பு நடந்த சம்பவங்கள்... 

காவல் நிலையம்

       அன்று மாலை நான், எனது தந்தை, மாமா, ஒரு அரசியல் பிரமுகர்  நால்வரும்  காவல் நிலையம் சென்று காவலர்களை கவனிக்க வேண்டி இருந்தது.  ஆயிரங்களை வாங்கிக் கொண்டு சம்பிரதாயங்களை முடித்து எங்களை வீட்டுக்கு அனுப்பினார். 

என்னிடம் ஓட்டுனர் உரிமம் கிடையாது...

        சிக்கல்கள் இதோடு முடியவில்லை. மீண்டும் மண்டல போக்குவரத்து அதிகாரியை சந்திக்க வேண்டி வந்தது. அவரும் ஆயிரங்களை வாங்கிக் கொண்டு சில அறிவுரைகளை வழங்கி,முக்கியமான காகிதங்களில் கையெழுத்திட்டு என்னை திரும்ப அனுப்பினார்.

இந்த விபத்து சம்பவம் நடந்ததி லிருந்து சங்கர் என்னிடம் பேசுவது கிடையாது. காவல் நிலையம் செல்லவும், போக்குவரத்து அதிகாரியை சந்திக்கவும் நான் இரண்டு நாட்கள் விடுப்பு எடுக்க வேண்டி வந்தது. அப்போது கூட என்ன நடந்தது என்று விசாரிக்ககூட சங்கருக்கு மனமில்லை.

அடிபட்டவருக்கு என்ன ஆயிற்று?

          இதற்கிடையில் அடிபடவருக்கு என்ன ஆயிற்று என்று பார்க்க நானும் என் தந்தையும் சென்றிருந்தோம். அவருக்கு ஏற்க்கனவே ஒரு விபத்தில் கால் முறிந்து, இரண்டு மாதங்கள் மருத்துவ விடுப்பு முடிந்து ஓரவுளவு குணமாகி அன்று தான் பணிக்கு திரும்பியுள்ளார்.சங்கரின் தயவாள் மீண்டும் மருத்துவமனைக்கே திரும்பி விட்டார். மீண்டும் முறிந்தது அதே கால் எழும்பு.

வாகன காப்பீடு அப்போது தான் முடிந்துள்ளது

  என்னுடைய வாகனத்திர்க்கான காப்பீடு சமீபத்தில்தான் நிறைவடைந்துள்ளது. இதை நாங்கள் யாரும் கவனிக்க வில்லை. அதனால் விபத்தில் அடிபட்டவருக்கு இழப்பீடு என் அப்பாவின் பணத்தில் தான் கொடுக்க வேண்டும்.     

இந்த பொருளாதார நெருக்கடிகளை சமாளிக்க முடியாமல் என் தந்தை தத்தளிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். அந்த கோபம் என்மேல் திரும்பியது....

பணத்திற்கு என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது, நான் அதி புத்திசாலியாக  யோசித்து சங்கரிடம் சென்று பேசினேன். இதுவரை இவ்வளவு செலவு ஆகியுள்ளது. எனக்கு அத்தனை பணமும் வேண்டாம் அதில் பாதி கொடுத்தால் கூட போதும், அதனால் உன் தந்தையிடம் இது பற்றி பேசுவாயா? என்று கேட்டதற்கு சற்றும் யோசிக்காமல் "முடியாது" என்று கூறி விட்டு உடனே அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்து விட்டார் சங்கர்.

இந்த செய்தி என் அம்மாவின் வாயிலாக என் அப்பாவை அடைய, என் அப்பா நேரடியாக சங்கரின் அப்பாவை சந்திக்க சென்று விட்டார். சங்கரின் அப்பாவும் சரியான பதில் எதுவும் கூறவில்லை ஆனால் சங்கரின் மாமா பாதி பணம் தருவதாக கூறினார்.   

அடுத்து நீதி மன்றம்.

              இதுதான் கடைசி என்று நீதி மன்றத்தையும் பார்த்து விட்டேன். என்னை  நீதி மன்றத்துக்கு வெளியே காத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு, என்னுடன் வந்த  காவலர் வேறொரு வழக்கை பார்க்கச் சென்று விட்டார். அதற்கிடையில் மூன்று முறை என் பெயர் அழைக்கப் பட்டுள்ளது. எனக்கு அவர்கள் அழைத்தது கேட்கவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து வந்த காவலர், "உன்னை அழைத்தார்களா" என்று கேட்க, தெரியாது என்றேன், பதறிக்கொண்டு உள்ளே சென்ற காவலர், அங்கே இருந்த நீதிமன்ற பணியாளரிடம் எதோ சொல்லி மீண்டும் என்னை அழைத்தனர். நாங்கள் உள்ளே சென்ற உடன். நீதிபதி  காவலரிடம் இவ்வாறு கேட்டார். "இவன இங்க திரிய விட்டிட்டு நீ எங்கையா ஊர் மேய போயிருந்த"? (நீதிபதியின் உயர்ந்த உள்ளமும், சொல்வன்மையும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது, இதனால் நீதிபதிகளின் மேல் வைத்திருந்த மதிப்பும் மரியாதையும் மேலும் பல மடங்காக கூடியது )   

அதற்க்கு எதோ ஒரு பதிலை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் காவலர். அதை சற்றும் கவனிக்காமல் குனிந்து கொண்டார் நீதிபதி.

அடுத்து, விபத்தும் அதன் பின்னணியும் வாசிக்கப்பட்டது. அது எனக்கு,  தமிழ் மிகவும் நுணுக்கமான மொழி என்பதை  உணர்த்தியது. "அதிவேகமாக, கவனக் குறைவாக, ஒலிப்பானை ஒலிக்காமல்.." என்று  எதுகை மோனைகளுடன் சம்பவங்கள் எனக்கு எதிராக புனையப்பட்டிருந்தது.

அனைத்திற்கும் "ஆம்" என்ற பதிலை கூறிவிட்டு, நான் ஒப்புக் கொண்ட தண்டனைக்கு அபராதம் கட்டிவிட்டு, நீதி மன்ற பணியாளர்களுக்கும் அன்பளிப்பு வழங்கிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். 

நான் செய்த தவறுகள்

1. ஓட்டுனர் உரிமம் மற்றும் காப்பீடு இல்லாமல் வாகனத்தை ஓட்டியது

2. விபத்து நடந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வு இல்லாமல் இருந்தது.

3. அனைத்திற்க்கும் மேலாக தந்தையின் சொல்லை மீறியது.

உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே 

        இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு. (788)